Monday, 2 December 2013
جھولڻو
جھولڻو
( سسئي ۽ پنھونءَ بابَت )
1- سَرتيون سڀ ٿِيَس صلاحِي،
ھوتان راھَ وٺي پيا راھِي،
ڇو ٿينءَ ڪَڍَ تَنِين جي ڪاھِي،
ڏونگر ڪِيم ڏَسائج ڏاھِي،
حَبَ ۾ ڪونه ڪَندُئِي ھمراھِي،
تڏھن ڇَپ ڪرڻ تو ڇاھِي،
پَر ھو اِھڙو امر اِلاھِي :
ٻيا سڀ ويھُ تون وھَم وساري.
2 - چي ڙي، مون سان مُور مَه ٿيو مَصلحاتِي،
ثابت سِڪَ رھي ڪا ساتِي،
ھاريون ھي جا آھي حياتِي،
تن کي روھ رسان ٿِي راتِي،
پائِينديس جھَر تَتي جھَنگ جھاتِي،
ڇاجي ڇڄي پوي مون ڇاتِي،
ڪنديس وؤڙ سَنديَن ويلا تِي،
اِينديس ساڻ وٺي ڀَڙُ ڀاتِي:
ڏسنديُون ھوت مِڙئِي ھِڪواري.
3 - چي ڙي، ويھُ وسار وڃڻَ جي وائِي،
توسان لَعلَن جنھن لَؤن لائِي،
تُنھنجي دل کيڻَن تَنھُن تائِي،
سو اَڄ جاڙَ ڪري ويوءِ جائِي،
ڏيئي ڪَن ٻُڌج تون ٻائِي،
ڊوھن پاس نه ڊوڙج ڊاھِي،
سُرت صلاحَ تون سَمجھج سائِي،
اِھا ڳالھ اَمرَ ۾ آئِي :
ڏونگـرُ ڏورؤن ئِي ڏھڪاري.
4 - آيل اَڻَ مُلھِي جا آھي،
سا ڪيئن سڱ سڄڻ سان ساھي،
ٻيو تان ٺاھ نه ھرگز ٺاھي،
ڏاڍن ساڻُ شَريڪتَ ناھي،
جا پَئي سڀ لاڳاپا لاھي،
ڇَپَر ڇوھ اَڳيانئُس ڇاھي،
ڪيچن ڪَڍَ اُھا مَرُ ڪَاھي،
کڻندي گام ته پُڄندي ڪاھي :
محض اُنھيءَ کي مِيرُ نه ماري.
5 - چي ڙي، رَھَ روين ٿِي روڙي،
آڏو ڀِينگ ٻُجھي ٿي ڀَوري،
ھيبتَ ھول ھراست ھَوڙي،
ڪامِڻ ناھِين اسان کي ڪؤڙي،
تُون تَنھن ديس مَ وَڃج ڊَوڙي،
پَرڏيھيءَ جي پُٺِ مَ پؤڙي،
ٿَر ۾ ترسُ اَٿئي ٿَڪَ ٿَوري :
ھِتِ تا ڪانَه گَھڙي ھِڪ گھاري.
6 - آ دل آرياڻِيءَ سان اَٽڪِي،
مان جا ريجھَ اَديون تَنھن وٽڪِي،
ھَي ھَي گھوري تا ھِنَ گَھٽڪِي،
رھنديَس ڪِين ھِجَر ۾ ھَٽِڪِي،
جانبَ ڪاڻ نه جاڳيس جھٽ ڪِي،
ڀِنيءَ ويلَ وڃان مَرُ لَٽڪِي،
ڪنھن جي مھم نه ھَٽڪا ڦَٽڪِي،
ھاڻي سر توڙين مون سَٽڪِي :
ھِنَ کي ڪامَ ھَلڻَ کؤن کاري.
7 - چي ڙي، سڀ پَر سُڃَ ڄُلي ٿِي ڄاڻِي،
پُرجِھج پَٻَ نه اَٿيئي پاڻِي،
وسھج تو دل جَنھن سان واڻِي،
سَسئي سو تان ٿِيُئي نه ساڻي،
ناحق تانگھ تنھين ڏي تاڻِي،
ڇو ڪَيَءِ خواب کڻِي تو کاڻِي،
ڪِيئن ٿِي آبُ اَکين ۾ آڻِي،
حِيلا ڪَرمَ ھلڻَ جا ھاڻي :
پُڄندينءَ بام پَسِي بَرُ باري.
8 - جيڏيون جبلَ چَؤ ٿيون جيئِي،
ساجھُر سَنگَ لتاڙيان سيئِي،
گھوريان گھوٽ بِنا گھرُ ھيئِي،
سائِي وَسَ وَٽانئُم ويئِي،
رھندَمُ روحُ نه ھِت تَن ريئِي،
وِيڙم دوست دلاسا ڏيئِي،
ھِيءَ تان پَلَؤ پُنھونءَ جي پيئِي،
ھُن تان ڪامِڻَ ڪيڙس ڪيئِي :
نِيائُونس وَرُ وٺي ويساري.
9 - چي ڙي، گھورين ڪاڻ، جنين جي گَھرڙا،
اَٿئي تَن اَڙانگا اَرڙا،
آڏو ٿاڪُ نه ڏيندءِ ٿَرڙا،
ٿِيندءِ زور مَٿي تو ذرڙا،
بيدل بَس ڪَرائيندءِ بَرڙا،
اوجھڙ ڪوھَ اَٿئي سي ڪَرڙا،
گھائي پيرَ کائيندءِ کَرڙا :
سَگھندينءَ نارِ نه وَرُ نِھاري.
10 - ثابت ڳالھ سڻو ھِيءَ ساري،
جبل واٽ نه جيڏيون جاري،
پَرَ ڀِي بِرھ جنھين سان باري،
سا ھَڏِ ماڏي مور نه مَاري،
ڇا جي وَر وِنگا وَڍَ واري،
تاڀِي درد منديءَ دَھڌاري،
توڙي ڪوھ ڪري ٿو ڪاري،
ڪندو پاڻ پنھون پوءِ واري :
تا پڻ سَرسُ سِڪائِي ساري.
11 - جيڏيُن ڪَيَس وراڻِين جوڙي،
ھُت ٿو روھُ رڙندا روڙي،
تَنھن جو تابُ نه سگھندي توڙي،
آڏو مِير مَيائِي موڙي،
رائو ريگَ ٿَرَن کؤن ٿوڙي،
سگھندينءَ پيرُ نه ڪَر ڳَل کوڙي،
تون تان لعلُ لَھين ڪِيئن ووڙي،
ڪَنھن جي ڪَامَ ڪَمر ڇَڏ ڇوڙي :
ٻيا ٿِي ماڳ مِرُون چوڌاري.
12- جيڏيون جَتُ منھنجو آھي جائِين،
آءٌ تان وينديَس اَڄ تَنھن تائِين،
آھيان ٻانھي اُن جي آن ئِين،
پاڻؤن گھٽ ڀينَر ٿِي ڀانئِين،
آن کي پَلؤ ڳچيءَ ۾ پائين،
دَمُ دَمُ دُرس ڪريج دعائِين،
مون کي سَڄڻن ميڙيين سائِين،
ڪيچيڙن کي پَھچان ڪائِين :
بِرھ جِي باھ ٻَھون ويا ٻاري.
13 - چي ڙي، آڏو لَسَ بَگھيڙَ ڪن لوڙا،
تَن کؤن ڪَنَ ٻَئي ٿين ٻوڙا،
ڇوھئون ڇَپُر ڇِني ٿو ڇوڙا،
تاتي ٽاڪَ ٽَڪَر جا ٽوڙا،
سَھمناڪَ سُنڊا سي سوڙھا،
ڏيوَن مارَ مَٿي ڏين موڙا،
سي ئِي ڏُرت ڏورَڻ جا ڏوڙا،
ڏينڀو ڏنگَ ھَڻن ٿا ڏوڙا :
آھِن ھاڙي مَنجھ ھَزاري.
14 - چي ڙي، ڇا جي مَستُ مِرون ھنئن مارا،
چُرڙين نانگَ چُرن چوڌارا،
سي ئي ورھ اڳيون ويچارا،
ھڻندا شينھَن ڏسي شوڪارا،
ھو جي ھاڙي مَنجھ ھاڪارا،
سَرتيون سَنگ نھاريان سارا،
ڪيا جُک جانب جي جيءَ جارا :
وَرَ سان ڪانه ايندي ڪا واري.
15 - چي ڙي، ھُيَڙئِي جي جَتَنِ جِي جا ڪا،
توکي سَمجھ پيئِي چَؤ سا ڪا،
ويَڙَئِي نازِ نھوڙي ناقا،
ڏونگَر ڪين اَٿئي ڪي ڏاڪا،
لُوھي لَس وجھندئِي لاڪا،
ڇِپِؤن ڇُوھ لنگھندينءَ جھاڪا،
آڏو فَلَڪ فِڪِر آھِن فاقا،
ونگُن وِچ واسِينگَن واڪا :
ھُت تو پَٻُ وِجھي پاتاري.
16 - ڪاڪيون ڪامَ ٽِڪي ھُت ڪانِي،
جاڏي جَتَ وٺي ويس جانِي،
سورج آھي نه تن جو ثانِي،
تاڏي تُرتُ وڃان آءٌ تانِي،
ڇا جي پَٻِ نه ھوندس پاني،
ڇَپَر ڇوھ اَڳيانئُس ڇاني،
توڙي بِرھ وِڃايس بانِي،
لوچون ڪِين ڪنديَس سالانِي :
اِھو عَرض اَٿوَ اِظھاري.
17 - جَلَدؤن جَت وٺِي ويئي جوري،
ڀوري ڇو نه ڀِرينءَ تَنھن ڀوري،
گاذر ھاڻ مَحَل گَھر گھوري،
ڏُونگَر ڏرڙَ سَگھِين ڪِيئن ڏوري،
عاجِز عام ٿيندئِي، ھِت اوري،
ٿَرَ جي پنڌ نه ٿَڪِيئن ٿوري،
تن کي توڙَ سَري ٿِي توري،
وجھ مَ جِيُ ڀَلا ڪَنھن جھوري :
مَرنديءَ گامَ کنيو ڪوڪاري.
18 - چي ڙي، بيحد ڪِيم ڪِھو ٻيون باتِيون،
ڇو ٿيون لَسَ لوايو لاتِيون،
ڪَنھن کي ڪَنڌ نه اِينديون ڪاتِيون،
رھنديَس روز نه اِتي راتِيون،
وينديَس سِڪ سَڄڻ جِي ساتيون،
ڏاتَرُ ڏِس جو ڏيندُم ڏاتِيون،
پائِيندس جالَ جَبَل ۾ جھاتِيون،
مُحبن ھَس اِھي مَصلحاتون :
ھَلِي آ مَردِ ساڻ اُماري.
19 - ڪامِڻ مِنَٿ ڪَريون ڪَنھن ڪيھِي،
سي جَتَ جاڙَ ڪري ويئِي جيھِي،
ڪِيَڙي پُرجھ نه تو پٻ پيھِي،
ڪا ڪَر ڪاھ تِنين پُٺ تيھِي،
تون تان نِينھَن نسوري نيھِي،
ووڙج وَرُ مَ وِرچج ويـھِي،
ڪيائين دُرس ديوانِي ديـھِي،
اَول عِشق نِشانِي اِيـھِي :
تَڙ ڦڙ راتِ ڏينھان تڪراري.
20 - ڪيچين ڪَڍَ لڳِي ھوءَ ڪَھڪي،
پھريون پُور ٽَڪر سان ٽَھڪي،
ڪامِڻ ڪوھ ڏسِي نا ڏھڪي،
اُتي روحَ نه تنھن جي رَھڪي،
توڙي پير ڦِٿَس پَٻ ڦَھڪي،
تان ڀِي نارِ نه بلڪل نَھڪي،
توڙؤن ڪِين تنھين ھَڏ تَھڪي،
اَوجان عاشق اھڙي اَھڪي :
ڏونگر سڀ وڌائين ڏاري.
21 - توڙي جھَڪَ جھَڪي ڪئي جھولي،
ٻِي تان ٻولي ھَڏ نه ٻولي،
ڦيريون ڏئي، پِرين کي ڦولي،
ڇوھؤن پاڻ ڇَپَر کي ڇولي،
گورَن رَند ڏسِي سِرُ گھولِي،
ڳڙَ ڳڙَ ڳوڙھا ڳاريو ڳولي،
ڏونگر ڏرڙ ڏکوئِي ڏولي،
قادر شال قريبَن ڪولي :
ڪندو گام ٽَڪَر کَؤن ٽاري.
22 - پھريون کانءُ پھاڙَ پُڇيائين،
ھِت ڪي ويٺا ھوت ھَنڌائين؟
ھَر ھَر توکي سُرت سڻائين،
ڪي ھئا رات توئِي وٽ سائين؟
ڪَر ڳَل الله لَڳ اَلائين،
ٻيو ھَڏ سور نه سَنگ سليائين،
مون کي مُحبن ساڻ مِلائين :
عاشَقِ ھَي ھَي ويا آزاري.
23 - پوءِ تان ٿيڙس جبل جوابِي،
ڀِنيءَ ليلَ لنگھيا بشتابِي،
ساڳيين سارو ساٿ ثوابِي،
سي سڀ ھُئڙا گُل گُلابِي،
وڄندا وِيڙا رات ربابِي،
اصلوءِ اَڙٻنگ ھئا اَعرابِي،
توسان ڪِيائون خام خرابِي،
اوٺي عين ھئا عاذابِي :
ھتؤن ڪاھ اَڙاھ اَنڌاري.
24 - ڏونگر ڏَسُ چُڪيءَ ڇَڏ ڏيئي،
تو وٽ رات تنين ڪا پيئي؟
آھ ھي وَسَ تنين کؤن ويئي،
ڪِي تان لنگھيو ساٿ سنجھيئي؟
ھاڻي حال سُڻج مون ھيئي،
ويَڙس ڏک وڏو ھي ڏيئي،
ھُو ھُئا ڏاڍا سُپرين سيئي،
جانب آھن منھنجا جيئي :
ماري آھ ويا آ تاري.
25 - حَجر چَيَس آھي ھِنيڙي ھاري،
جي تون محبوبن جي ماري،
آھي عشق سَندُءِ آزاري،
وجھج ڳَلِ ڳچيءَ ڪا ڳاري،
مون کي تِر نه ڪج تَڪراري،
پُٺِنِ ڪاھ، نه ٿيءُ قراري،
اَٿئي بِرھ بلوچي باري،
يَڪدِل کانئن مَنگجِ ياري :
ويندئِي عشق نه ھڏ اوتاري.
26 - ڏونگر ڏيرن ڏي ڏَس ڪوئِي،
اَوڙي روحَ نه ٻيو رسُ ڪوئِي،
ناھي ويچاريءَ جو وَسُ ڪوئِي،
لاھي ڪونه ٻيو ڪَسُ ڪوئِي،
ناھي جانبَ جو جَسُ ڪوئِي،
ڪُٺي غَم ڏِسِي ڪَس ڪوئِي،
خاطِر منجھ نه پيس خس ڪوئِي،
وٺي درد ڦِري ڏس ڪوئِي :
بيٺِي عِشق مَنجھؤن اوساري.
27 - چُڪيءَ چوٽ وڻِي ورچاٽي،
وِيڙا وِرھ توئي سان واٽي،
آندي عِشق تڏھن اورھاٽي،
ڪُٺل ڪيچ وڃج ڪنڌ ڪاٽي،
پِيتُئي زُھر منجھؤن گُھٽ گھاٽي،
توکي آندو عشق آڳاٽي،
ڳولج ڄامُ پنھونءَ گھِر گھاٽي،
ھَي ھَي لَعلَن ويو لوھاٽي :
ھُئڙي جن جي ھِيءَ اَجھاري.
28 - ھَي ھَي ماري عشق اَميران،
وٺِي وِرھ وَڪيل وَزيران،
توڙؤن ھِيئن لِکيون تقديران،
ٻانِھن ھٿ ٿيون تقصيران،
ڏاڍيون عشق سنديون تڙ ڀيڙان،
پُٺِيءَ منھنجي بِرھ بَھيران،
ھَلَن ھُت نَڪي تدبيران،
مون سان سندين سوز سفيران :
ورتُئي ورھُ ڪنھين وَڻجاري.
29 - اَول بابين برھ پَڙھيائين،
تنھن پوءِ سورن منڍ سَڙيائين،
سَسئي ساڻُ فِراق ڦَڙيائين،
اَصلؤن ڪيچن ساڻ ڪَڙيائين،
جَڙان جيءَ ۾ جال جَڙيائين،
تيلھان مٿي روھَ رَڙيائين،
مَحبت منجھ مريض مَڙھيائين،
توڙؤن غير خيالَ تَڙيائين :
پيئي ھَٿ بِرھ ھاڪاري.
30 - ھِيءَ دل لالَنُ وِيَڙسُ لُٽي،
وِڌسُ ٻاڻَ ٻروچَ جِي ٻُٽي،
وَرَکؤن شالَ فقير نه ڦُٽي،
ڏُنگر ڏُک چَريءَ کي چُٽي،
ڪيائين ڪيچن منزل کُٽي،
آنديُس عِشق گھڻيري گُھٽي،
مٿو پيرَ ڪرايون ڪُٽي :
ھَي ھَي ڪيو ٿِي سَا ھُونگاري.
31 - وَرَ جا وِرھ پياريَس وَٽِي،
توڙي سسئي سورنَ سَٽِي،
تَنِھن دل ڏانھن نه مُحبن مَٽِي،
چوکو عشق نه آھي چَٽِي،
سُورن سوز کِلڻ کَؤن کَـٽِي،
مُحبت کانءُ نه گھايل گُھٽِي،
سسئي سوزَ فِراق جي ڦَٽِي،
ڀائين پَٻُ پَٽولا پَٽِي :
روئي ڦوڙائِي جان ڦوھاري.
32 - لوٺِي بَڪ مٿي ٿي لَتِي،
ڊوڙي تيزَ منجھارؤن تَتِي،
محبت مَنِ تنھين جي مَتِي،
وڃي ڪيچ وِرھ مون وَتِي،
گھوري گامَ گھڻيري گَھتِي،
ڏکَ جي چِتِ ھنيائون چَتِي،
روئي ريتِ تنھين سڀ رَتِي،
ڄاڻي پَٻ سَڀو ھڪَ پَتِي :
عاشِق عِشقَ منجھؤن اُڇنگاري.
33 – ھَرڻـيُون کِيرُ پيارڻ آيس،
ڪِر ھَڙ دانھن ڪري سَڀ کانيَس،
ڪوڪن ساڻ ڇَپَر سڀ ڇانيَس،
ڏُونگر ڏکَ منجھارؤن گھايَس،
ڇُلنگيون عشقَ ڏکن ٻُٽ لايَس،
ڳالھيون ڪيچ ڪيچيڙن ڳايَس،
بَر کي بِرھون بازر ڀايَس :
حِجَر ڳاريَس ساڻ ھُوڪاري.
34 - ھَي ھَي ھوتُ ڪري وِيس ھولِي،
تنھن محبت ٻاروچي جِي ٻولِي،
ڏونگر حُبؤُن ڀاين ڏولِي،
ڪوھيارَل جِي ٻانِھي گولِي،
ساٿي پَٻِ پِرينءَ جي ڦولِي،
تنھن تا جانبَ تان جِند گھولِي،
روئِي ڪيائين ڇَپرَ ڇولِي،
سَنگ جِي راھ ڪيائونس سولي :
نيندس ڪيچي نالِ قطاري.
35 - منجھؤن نِينھن ھنيائين نعرو،
سُڻندي سير سڙي ويو سارو،
منَ ۾ محبت وِڌس مارو،
ڪيائين واري اتي وارو،
اَندرؤن عشق ڏنس اوٻارو،
ڏيئِي مَٿي سَنگ سَرارو،
ڪائين مانَ ڏسان ڪوھيارو،
محبت ريءَ آھي منھن ڪارو :
"سچيڏنا" ڪونه سنڀاري.
36 - مٿي روھ چيائين روئي،
ھيءَ ڪَلَ ڪوھيارلَ ڏئي ڪوئِي،
عاشقِ تنھنجي عشق اندوھِي،
محبت مَنجھ ھَلاڪِي ھوئِي،
لڳِي لالَن تا لَڙھ توئِي،
ٿوڙؤن سُورَ وِڌائين پوئِي،
ساٿِي ٿيُس "سچيڏنا" سوئِي،
جانبُ آھيس جِيءَ جو جوئِي:
قادِرُ گڏُ تَنھين سان ڪاري.
37 - ھيءَ جا ھِنيَڙي ٿي حيرانِي،
محبت مادُ ڪَئي مَستانِي،
دلبر ڪاڻ ھئي ديوانِي،
باقِي نِينھُن رھيُس نِيشانِي،
ڪيَڙي فوج فِراق جي فانِي،
ڪيائين ساھ سَريرُ قرباني،
گَڏبُس شالَ جَبَل ۾ جانِي،
ٿيندُس رَحم اُتس رحمانِي :
آئِي ھيٺؤن نِينھن نغاري.
38 - محبت محبوبن جي ماري،
ڪا جا باھ ٻاروچَلَ ٻاري،
ڳالھين ڪيچيڙن جي ڳاري،
ڪيائين جانِبَ تَؤن جِندُ واري،
منجھؤن ذوقَ چيائين زاري،
ھِيءَ دل آھي سڄڻ تَؤن واري،
ڪُوڪان ڪوھ ڪري ڪوھياري،
توڙي وِرِھ ڪئي ويچاري :
راتيان ڏينھان گھنگھر گھاري.
39 - مٿي روھ ڏسو سا رَمڪِي،
ڪا جا عِشقَ چَکايَس چَمڪِي،
ڏسِي سُڃَ نه دم ڀر ڌمڪي،
محبت مُور نه ڪامِڻ ڪَم ڪِي،
گوندر وِچ گُذاري غَم ڪِي،
ھاديءَ جانبَ سان نئين جَمڪِي،
تنھن تان تانگھ نه تِر ھڪُ تَمڪِي،
مٿس وڄُ وِرِھ جي چَمڪِي :
تنھن جي شور وِڌي شوڪاري.
40 - چڙھندي چُنج نه عاشق اَڙڪِي،
ڪا جا فوجَ مٿائنس ڪڙڪِي،
لڳِي لعلَ پُٺيءَ سان لڙڪِي،
لڳِيس باھ بِرھ جِي ڀڙڪِي،
جوھَر جوشَ سَڄَڻ جي جھَڙڪِي،
رنجيءَ روھ اُتؤن جا رَڙڪِي،
سارو سَنگُ پيو سَڀ سڙڪِي،
ٽَڪرُ سڀ پيو تان ٽَڙڪِي :
اھڙو سوز ھلِي سينگاري.
41 - جانِبَ ڪاڻِ ڇڏيائين جايُون،
فوجان عِشقَ اڳيانئُس آيُون،
ڪلان ڪوھَ سَنديَسِ ڪَھڪايُون،
سڀئي وِرھ وِساريُس وايُون،
وڃي خاڪَ لِڱن کي لايُون،
تنھن جي سوزَ ڇَپَر سڀ ڇايُون،
روئِي روھِ ڏنائين رايُون،
پيان پٻ چڙھي ڄَڻ پايون :
اھڙو عشق ھَلي اختياري.
42 - ڇَپَرُ ڪا نه ڇڏي سا ڇوري،
جنھن تان گھوٽَ اُتَؤن جِندُ گھوري،
جا ڪِي پورَ پرين جي پوري،
ھيڪَل ھوتُ نِھاري ھوري،
ڳولي تَنين جنين ٿَر ٿوري،
لُؤن لُؤن قابو لڳيس لوري،
ھُئڙس جھورَ برابر جھوري،
تنھِن جي ھٿ سڄڻ جي ڏوري :
اِنھيءَ ڳالھ وِڌي سا ڳاري.
43 - آھي ريءَ عجيبَ اُٻائون،
اَچي شالَ ڪوھيارل ڪائُون،
جنھن سان لوھِ لڌيون ھُم لائوُن،
ھَي ھَي جَت وٺي ويا جائُون،
تنھن تان ڏَس پُڇي ٿِي تائُون،
ننڌر ھيءَ جا نال نه نِيائُون،
تنھن جِيون زِيلان ھُت سُيائُون،
ھِھڙُس ڏونگَر حال ڏٺائون :
ويچاري ٿِي تونگِ تنواري.
44 - موٽي چاھ پرينءَ جي چائِي،
تَنھن ڪا ڳالھ محبت ڳائِي،
ڇَپَر سَڀ ڪيائين ڇائِي،
ڏاڍيءَ تِکَ تَنھين جي تائِي،
"ويجھي آيس" ھُئڙس وائِي،
روئِي روھ ڏنائين رائِي،
گھِٽِن منجھ قلم گُھمائِي،
تان تان اوڏي وَسئون آئِي :
آيُس مُحبُ اڳيون منھن پاري.
45 - ڪُونجن ھَٿ مُڪائين روئِي،
دانھن ڏوگھ منجھارؤن ڏيئِي،
سا تان ڪَنِ سَڄَڻ جي پيئِي،
اُٿي ھليا ھوت ھَنڌيئِي،
جانبَ جِيءَ گُھريا ھَسِ جيئي،
آيس سَڄَڻ پاڻَ سنجھيئِي،
جن جي ڪاڻ ويچاري ويئِي،
وڃي ڪيچ اُھا ڳل پيئي :
پنھون پِريَن گڏيو غم ٽاري.
46 - سسئي ڄامُ پنھون ھڪُ ھو تان،
ڪامِڻ جانب ڳوليو جو تان،
ساڳي پاڻ پنھون ھئِي سو تان،
ڀڃي ھيءَ ڳجھارت ڪو تان،
ڇاجي ڪاڻ ڪَرين ٿِي ووءِ تان،
ڇَپَر ڳولي ٿِي سا ڇو تان،
"سچو" دَست دُوئِيءَ کان ڌو تان،
ساڄَنُ ڪيئن صَحِي ڪَيو تو تان :
پَر جي عشق اَچِي اوجاري.
47- آھي "ڪُلِّ شَيۡءٍِ" سو ھادي،
"خَلَقَ الۡاَشۡيَاءَ" کَؤن آبادي،
"وَھُوَ عَينُھا" ٿِي آزادي،
واندِي غير ڪَنوُن ھيءَ وادي،
لَٿا شَڪ شُبھا ٿِي شادي،
"سِري سِرہٗ" ٿِي اِمدادِي،
جنھن کي سَمجھ تنھين کي تَعدي،
سوئِي مَرد نه آھي مادي :
سَڀ وِچ صورتَ يارَ دي پياري.
48 - پَنھنجي پاڻَ ڪري ٿو وائِي،
تنھن تان ڳالھ اھا ڳالھائِي،
ڪافر مؤمن صورَتَ سائِي،
انھيءَ رَمزَ ڏنائين رائِي،
جانبَ ڏسُ ڏنو ھي جائِي،
"فاَيۡنَمَا تُوَلُّوۡا" آيتَ آئِي،
ٿيڙو اَڄُ بَھاني ڀائِي،
اَحمد وحي ھِڪو ھِڪ ھُئائِي :
"احمد" "اَحد" ھُئا اِسراري.
49 - "عَرفتُ رَبِي بِرَبِي" آيت آئِي،
نوبت "اَنَاالۡحَق" وڄائِي،
"اَعظمُ شَانِي" رَمز رلائِي،
ڪِيَڙي "لَو ڪَشفَ" اُجرائِي،
"يَسمَعُ يُبصِرُ" آھي ھِڪڙائِي،
"بِلا مِيم اَحمدُ" اِھا وائِي،
"اِني اَنَا الله" آگاھِي،
ھُئڙي صُورت ھِڪ سڀائِي،
سوئِي بندو سو مولائِي،
سوئِي ھيٺ سو بالائِي :
عالَم اَلله مون اِظھاري.
50 - ظاھِر سِجُ ته سڀ ڪنھن جائِين،
ھيءَ ڀي رَمز تون دل سان لائِين،
تون تان آئينو ٿي آئِين،
پنھنجو پاڻ ئِي ۾ مُنھن پائِين،
"مَين" کي ڇوڙ ته ٿِيون "سائِين"،
ڀولو مور نه ھن ۾ ڀائِين،
توکي صَحِي سَچ سُڻائِين،
ڪا شَي ناھي بِنا حق ڪائِين،
"ڪُلُ شَيءِ ناطِقءُ باالحق" ڳالھ اِھائي ڳائِين :
ھَر جا پاڻَ غَنِي گُفتاري.
اڳتي پڙهو »
ڪيٽيگريون:
سچ جا رسالا
سسئي داستان يارهون
داستان يارهون
1
اَڻ مُلِھي آھيان، ٻانھي ٻاروچن جي؛
سڀ ڇَپَرُ ڇايان، آھُن ۽ دانھُن سين.
2
ھَي وڃي ھي قافلو، چُپاتِي چَايُون؛
مُنھن ڏئي آيون، آھُون دانھون عِشقَ جون.
رات لھي ويا ريچُ، نماڻيءَ کان نڪري؛
ڪاڪيون ھاڻي ڪيئن ڪريان، جو ڪاڏي ٿيڙم ڪيچُ؛
پَرَ پيو پنھونءَ سان پيچُ، سو اتي رھڻ نه ڏئي.
4
سَھي جان نه سُتينءَ، جو کُڙڪ ٻُڌي کُڙڪِي وڃين؛
چِٽيان چانگنِ جون ٻُڌي، تون ڪُوڙي ڪين اُٿين؛
غافل ھِڏ گُٿينءَ، سڀِ پَرِ "سچيڏنو" چَوي.
5
پانڌين کَنئُون پُڇي، ٿي پَھَ، پرينءَ جا پيچرا؛
سَھلِي "سچيڏنو" چوي، ھِيءَ لالَن لاءِ لُڇي؛
ڪنھن سان ڪين ڪُڇي، اَٿس ووءِ ووءِ وائِي وات ۾.
6
چاڙھيون لاھِيون چُنج جِيون، ڪوڙين آھِن ڪوھَ؛
ڏئي مھٽان محبت وارئين، ڇَپَرُ ڏاڍي ڇوھَ؛
ناگھ نِسَتِ نينھن کي، ٿا رئارن روھَ؛
اَچي منجھ اَندوھَ، مَتان تون ماندي ٿِئين.
7
لاکون لاکين لَڪَّ، نبيرڻ نه ٿيا؛
ڪوڙين آھِن ڪيترا، راھُن اُتي رڪ؛
ھَي ھَي ڪارڻ حقَّ، ھِي سارو ڏونگر ڏوريان.
8
روئِي ھاريان رَت، ووءِ ووءِ واٽَڙين تي؛
جيڏيون ڪارڻ جَت، سارو وندر ووڙيان.
9
اَچج آرياڻِي، تون وري شھر ڀنڀور ۾؛
آن ري اَکَڙيَن مؤن، ٿو پَرٽِ وھي پاڻِي؛
ھوت اَچِي ھاڻِي، ھيءَ نالائِق نوازيو.
10
ھوت نه ڇڏيو ھِتِ، نِيو پورھيتِ پاڻ سان؛
تو ريءَ ٻي ڪا چِتِ، ڪانھي ڪميڻيءَ کي.
11
عمر اَجائي گذري، ڪارڻ مِٺيءَ رُوءِ؛
خام منھنجي خوءِ، ڪَر وَر ويچاريءَ جِي.
12
جَتَ موچاري جاتِ، چڱي جاتِ جَتن جِي؛
وائِي تن جِي وات، سدا اَٿم سرتيون.
13
پورھيائِتِ پنھونءَ جي، آھي اَصل کؤن ھِي؛
جيڏيون جَتَن ري، ويٺي وِرھُ وسائيان.
14
آھي ڪونه غرضُ، محبوبن کي منھنجو؛
ڏيڻ سِرُ فرضُ، "سچو" سندن سَٽِ ۾.
15
لوھي لا غرضي، سُپيريان جِي سارَ؛
مارڻ لءِ مُشتاق جي، آھي محبن کي مرضي؛
سِر ڏيڻ تنھن سَٽِ ۾، آھي فقيرن فرضِي؛
ڪڏھان ڪو قرضي، "سَچو" تنھنجي نانءَ جو.
16
پيس تنھنجي پيچ، پنھون ڪين ڇڏيج مون؛
ٻانھي ڪري پانھنجي، وڃي ٻانڀڻ کي ويچ؛
مَر ڪميڻي ڪيچ، پورھيو ٻانِھِن جان ڪري.
17
روئِي ڏنو رنگ، ڪو جو ڪامِڻِ ڪوھَ کي؛
سو شَمہ شَفق سان ٿيو، سُرخيان سارو سنگ؛
منھنجو نينھن نِسَنگ، پيو سمورو سُڪوتَ ۾.
18
اُٿي ڪمر ٻنڌ، لوچ، ته لَھين سُپرين؛
ھوتاڻِن جو ھنڌُ، ڏسين اَکڙينِ سان.
19
مِلي مارڳَ جي مرين، ٿئي قدر ڪيچيڙن؛
ٿورو وڏو تَنِ، تنھنجي اَچڻ جو ٿئي.
20
مِھَر مهَ لاھِ مٿام، آءٌ اوھان جي آھيان؛
جي ڪامِل سَڏَ ڪَيام، سي ٻُڌي ٻاروچا ورين.
21
ٻانڀڻ جي ٻاڪار، ٻُڌي ٻاروچو آئيو؛
ورَ وسارج ڪينڪي، جا واقف نه وڻڪارَ؛
سِگھڙي لھج سنڀار، سائينءَ لڳ "سچو" چوي.
22
سَرواڻن مون ساڻ، ڀَلؤن ڀَلائِي ڪَئي؛
جن جاڳايو جوش کي، آءٌ اُتن قرباڻ؛
ٻاروچاڻو ٻاڻُ، تڏھن لؤن لؤن منجھ لڳي ويو.
23
ڀينَر ھن ڀنڀور ۾، منھنجو ڪارِ نه ڪمُ؛
اَٿم آريءَ ڄام سان، دوستيءَ وارو دمُ؛
ماڻھن ليکي غمُ، پر سُک "سچو" ٿو ڀانئيان.
24
ڪيچيڙن مون ڪالھ، اَڃا وڙ وڏا ڪيا؛
اُن جي ڪارڻ ڪاڪيون، ڪنديس ڪاف ڪَشال؛
ھَي ھَي ھِن جي حال، جو ھھڙا ھوت وساريان.
25
عمر اَجائِي گذري، ھَي ھَي ھھڙي حالَ؛
تائين اَڄ نه مون ٿِئي، سَندي ھوت سنڀال؛
مون کان پڇن ڪينڪي، ڪافَن جا ڪَشالَ؛
پنھنجي قربَ ڪمالَ، ڪا وَر ويچاريءَ جي ڪريو.
26
عمر اجائي گذري، ھھڙا حال ٿيام؛
چُپ چپاتيءَ سرتيون، وٽؤن ھوت ويام؛
ھو جي ڏونگر ڏاکڙا، ڦولڻ سَڀ پيام،
اَڄ صبح ايندام، ڪندا ور ويچاريءَ جِي.
27
وندر ۾ وِيھان، ڦولن پيون پرينءَ کي؛
نالِ جَنين نينھان، ھوت تنِين جي ھنجَ ۾.
28
پَرٽُ ھوت پنھونءَ کي، آڻي عشق ڪيو؛
"سچو" سَگُ ٿيو، ھھڙن ھوتياڻن سين.
29
مِھر مَه مٿان لاھ، مون تان نماڻيءَ تَـئُون؛
ھِيءَ ڏکوئي ڏاھِ، اَڻ مُلھ آھي آنھنجي.
30
مِھَر مَه مٿان لاھ، آءٌ اوھان جي آھيان؛
جي ڪاملَ سَڏ ڪيام، سي ٻُڌي ٻاروچا ورين.
31
جيھي تيھي حال سين، پاڻُ وجھڻ مون پنڌِ؛
روئي پَوڻ رندِ، پٺيءَ ڄام پنھونءَ جي.
32
ھَي ھوتا تو سندي، اَ وڙڻَ جھڙي ناھيان؛
حال پسي مون ھي، مانَ نماڻي نال نئين.
33
ساٿُ سويلو سرتيون، وڏيءَ ويل وِيوم؛
وندر جي وڻن ۾، ڦولڻ ھوتُ پِيوم؛
ٿيلڻ ٿر ٿِيوم، ھاڻي ھوتياڻِن لءِ.
ڪافي 1
مون کي تنھنجي آھِ، اَچڻ جو وڏو آسرو!
جوڙي ڇڏيم، وو، جائيون، ميان اَلا، لؤن لؤن ۾ تولاءِ!
اڱڻ آسروند جي، ميان اَلا، پير مبارڪُ پاءِ.
جڏھن ڪڏھن ٿو ڏسان، ميان اَلا، توکي جاءِ بجاءِ.
ڪين جُڙي ٻيو جِيءَ ۾، ميان اَلا، تُنھنجي سِڪ سواءِ.
ٿو گذاري گوندرين، ميان اَلا، "سچو" تُنھنجي ساءِ.
ڪافي 2
لڳيءَ دل جو دارون، ناھِ ڪو ڍولڻ پيارا!
عشق جون واٽان، ٻَرن لاٽان، تنھن مَؤن نڪرن درد جون ڇاٽان،
پوءِ ٿيون پَون ھي پَچارا.
عاشق ٿا ڪن درد جون دانھان، عشقَ منجھارؤن اِھي آھان،
رُئن اُھي زارو زارا.
آءٌ تان ٻانھي، تون تان سائين، پاند ڳچيءَ وچ پَلؤ پائين،
اچڻ جا ڪر قول قرارا.
ڳالھيون مون سان تو جي ڪيون، مور نه مونکي وسري سي ويون،
دم دم تنھنجِي ياد آ يارا.
ھيڪر مون کي جانِي جياريو، ڳالھِن تنھنجن ڳُجھن ڳاريو،
وصل جا ڪر وري وارا.
"سچو" تون تان ٿِيءُ نه ماندو، پِرين تنھنجوالله آندو.
ڪافي 3
اَديون ڙي اَڄ آھِ،
اَسان مُحبن جو ميلو!
دلبر سِڪندي ڏينھن ٿيا، سُپيريان جي ساءِ.
فَنا ڪيائون فراق کي، ٻُڌو جاءِ بجاءِ.
ڏک لنگھيا سُک آئيا، لڳڙي ٿڌڙي واءِ.
جنھن ساعت گڏيا سُپرين، سا "سچو" ساعت سُھاءِ.
ڪافي 4
ماريو ھوتَ وڃَن اَلا، ڪنھن در ڏيان دانھڙي، ڀلو ڀلو!
ڪاڪيون، ڪڏھن ڪينڪي، منھنجي مِنت مَڃن، اَلا.
پُٺيءَ پيس جَن جي، سي ڀِي سورَ سَڃَن، اَلا.
دعا ڪَريجو جيڏيون، ڀيرو تان نه ڀَڃن، اَلا.
اھو اَٿم آسرو، ڏيندا آب اُڃَن، اَلا.
"سچو" سھمي ڪينڪي، روحُ ته کانءُ رُڃَن، اَلا.
ڪافي 5
ھُتَئؤن ھوتُ ھَلي، ڙي، دوست دلاسو ڏيندو!
وجھج ڪم ڪريم تي، ٻي ڳولج ڪا مَ ڳلي،
پاڻھين پُٺيءَ تو ايندو.
پَکا پَکن سامھان، تنھنجي ماڳ مِلي،
اوڏا آڻي اَڏيندو.
اَچڻ سندي اُن جي، ويندو روحُ رلِي،
ٿورو ٿورياڻيءَ ٿيندو.
جا ڳُجھي ھوتن مَنَ ۾، سا ساٿِن ڳالھ سَلي،
پُنھل پاڻ سان نيندو.
مھرَ پنھنجيءَ سان تو پرين، اِنھيءَ ڀَت ڀلِي،
ڙي "سچو" نانءُ سَڏيندو.
ڪافي 6
ذري ذري ڪَن چَشمان چُور،
نِين اسان کي ٿيون وَھلور!
تَن مَن سڀ تاراج ڪَرن ٿيون، ديدن جو آھي ھي دستور.
خوني وتَن خيال پنھنجي سان، کَسنِ شھزادن شَعور.
ناز نياز سان ھِڪي واري، چاڙھن سوليءَ تي مَنصُور.
ساڻ ڏسڻ جي مشتاقن سان، ڪَيفِي ڏاڍو ڪَن ڪَلُور.
"سچو" ڪير ويچارو آھي، وجھن ڦيري دل، ڪَرِن فَتُور.
ڪافي 7
پاڻِھي پئيوَ سُڌ سورن جي، وو، عِشق لڳيوَ جي اَديون!
ساري خبر وڃي تَن کَنئُون پُڇجو، جي وِرِھ سڄڻ جي وڍيون.
ڪين لِڪن سي لوڪَ اڳيون، جي آھِن ڏکَن جون ڏَڌيون.
مُحب مسافِر ٿيا جَنين جا، ڪُوڪان اُھي لَک ڪنديون.
ورِھَ ولوٽيا جي وھنديون تَن جي، نيڻؤن نِيرَ جون نديون.
پارؤن پِرينءَ جي سڻو سڀيئِي، لوڪ ڀَلِي ڏي بَديون.
اڳيون پويون سڀ معافي ڪيون، تنھن محب "سچوءَ" جون مَديون.
ڪافي 8
اوري آڻ سي اوري، ڙي الله، جنين ڪاڻ سِڪيَس سال!
ڏسُ نه مون کي ڪو ڏئي، ڏيھ رھيس آءٌ تان ڏوري.
واٽَ جنھين کؤن لنگھيا، گھوري ھِيءَ جندڙي گھوري.
ھيڪند تون ڪر ھوت جي، ساڻ ٿَڪيءَ ڪنھن ٿوري.
ساھ "سچوءَ" جو تنھن ڏھاڙي، ويا چاڪَ وجھي چِتُ چوري.
ڪافي 9
ڏينھن پُڄاڻؤن آئين، ڀلي آئين، ڙي يارَ مُنھنجا!
اڱڻ اسانجي ھوتَ ٻاروچا، پيرَ جي اَڄ پائين، ڀلِي پائين.
پَري اسان کؤن يار پرين ڙي، ڏينھن ڇو لائين، ڪيئن لائين؟
ڏوھ ڏنگايون يار سڄڻ ڙي، ڪيئن ڀُليءَ ڏنھن ڀائين، ڇو ڀائين؟
ھيئن نه گُھرجي يار توکي، چِتُ چُڪيءَ تؤن ٿو چائين، ڪيئن چائين؟
عَرش ڪرسيءَ تؤن اَچي اُتاھين، مَن "سچوءَ" جي تون مائين، ڀلي مائين.
ڪافي 10
تُنھنجي پانڌي پيغامَن، اَلا، منھنجو جيءُ جياريو!
ھِي تان تَنُ توان ڪيو، اَڙي ساٿِي سَلامَن.
تو تَؤن آءٌ قربا ن ٿيان، ڏنھن آئين عجيبن.
مَنھنجو چِت چَريو ڪيو، ھِن نينھَن جي نياپن.
درد منديءَ جي دل کي، ڪيو قابو ڪلامَن.
ڪيائون ياد حقير کي، اَسر ئي ايامن.
ڪَيئون مِھرؤن پانھنجي، گوش ڏي غلامن.
مُنھنجو وِرھُ وڌايو، ان جي اَنجامن.
جيھو تيھو آھي ئي، "سچو" سگ سندن.
ڪافي 11
ڪري سانگ پِرين وري آيم اُھي، ديس اَساڏڙي، اَلو اَلو!
وري وطن آئيا، ڀينر ٿيڙم ڀَلو ڀَلو.
پريَن اڳيؤن پيشوا، ھاريون مون سان ھَلو ھَلو.
اَصلَ لاڪؤن آھي اُنھن سان، روح منھنجي جو رَلو رَلو.
اُنھن ٻاجھُون ناھِ ڪو، ڳولڻ مونکي ڳَلو ڳَلو.
سِر سڄڻ جو لوڪ کي، ساھيڙيون نه سَلو سَلو.
"سچو" سچيءَ سِڪ ۾، شال نه پوندو وَلو وَلو.
ڪافي 12
ناھي ھِنَ درد جو دارون، توئِي وٽ يارَ طَبيبا!
تِرُ تفاوت درد نه ڏيندءِ، ڇوڙين جا سِيرَ سَرارُون.
ڦَڪِي ڏيڻ سان ھَي وڃي ٿو، ھِنيَڙو ھاڻي ھيڪارُون.
سوز گداز، نِي وي، غم فراقان، لائن ٿا قول قَطارُون.
دوا دردَ جِي سوئِي ڏيندو، جو ايندو پرين جي پارُون.
ناز ڀَرين جيون يار "سچوءَ" جي، ھِن تان ساھَ سنڀارُون.
ڪافي 13
منھنجو شرم سَڀوئِي آھي، جيڏيون تان پِير مُغان تي!
وري ڏٺائون پاڻ ڏي پاڻِھين، نا ته ھئا حالَ اسان ھي.
اُھي پاڙيائون پاڻِھي پانھنجا، ھو جي قول ڪيائون ڪي.
جَن پياريو پُر پيالو، شالَ ساقي جِيَن سي.
سَدا اُھي وسَن اسان وٽ، جانِي جيءَ جا جي.
سر "سچوءَ" کي ڏَسيو ڏيھاڙيون، پنھنجي يار ھَٿؤن ڏي.
ڪافي 14
ڏنِي ڏيکاري، ڙي ميان، صورتَ سُپرينءَ جِي!
حَسن حُسين جي ڪارڻ، زاري، ڙي زاري.
ورتَم ساري لوڪَ کؤن، ڀينر ڙي بيزاري.
مُحبت محبوبن جي، مون اَصل اِختياري.
چوان حقيقت حال جي، ھيءَ سڄڻ کي ساري.
ھِت ھُت ڪندا ڪاڪيون، اُھي مون سان موچاري.
"سچو" سدائين گُھرجي، يارن جي ياري.
ڪافي 15
ڏيئي مون ڏيکاري، لَڙي وريو ويو در تؤن دلبر!
ڏٺُم اَکِڙين سان، ھوءِ ھوءِ حسن ھزاري.
وسُ نه ھِن جو ڪو ھُيو، ھوشُ نئين ھَسواري.
دينَ ڪفر اسلام کؤن، بِرھَ ڪئِي بيزاري.
ڪنھن در ڏيان آءٌ دانھڙي، مونجھ اِنھيءَ مون ماري.
سوز سَفيران لايون، ھِن چُڪيءَ کي چوڌاري.
حاجت ھن جِي نه ھئي، جا قاتِل فوجَ قراري.
گھڻي مدت کان پوءِ اَچي، دوست ڏني دلداري.
باسيائون تان بِرھَ جي، ميان "سچوءَ" کي سَرداري.
ڪافي 16
پرين اوھان کـؤن پوءِ، ھِت راتيون رھنديس ڪا؟
پُٺيءَ اِيندي تانھنجي، لالَ وري ھِن لوءِ،
پوءِ سورَ سھنديس ڪا؟
واعدا ويڙا وسري، ھوتَ ڪيَوَ جي ھوءِ،
ٻئي ٻول ٻَھنديس ڪا؟
پِرين تنھنجي پار ڏنھن، قاصِد اچي ڪوءِ،
وري ھِت ويھنديس ڪا؟
سچو سِڪَ اوھانجي، ھِنيَڙي ۾ ھوءِ ھوءِ،
ٻئي ٺاھَ ٺھنديس ڪا؟
ڪافي 17
مون ۾ عيب اَپارَ، سَڄَڻ تُنھنجي ٻانھڙي آھيان!
ٻانھِن جي آءٌ ٻانِھي آھيان، ساري سڀ ڄمارَ.
ھُئان ھميشہ ھوتَ سان، شالَ نه ٿيان ڌار.
ھِي سِر صَدقي تو تؤن، سِسي ساڻ ڪپارَ.
اوڇَڻ ڪنديس اَکيون، پٿر ڪنديس وارَ.
پاڻُ تو ئي تَؤن صَدقي، سِسِي ساڻ ڪپار.
ساھَ "سچوءَ" جو سوگھو ڪِيڙو، رکي ياراڻو يارَ.
ڪافي 18
سو ڏاڍن جو آھي ڏيھُ، جاتي نِينھڙو وو نيڻن لايو!
جاتي پھُچ نه پکيءَ جي ميان، سو سيڻن جو ساڻيھُ.
جي ٿِي وڃان در دوستن جي، ميان، چُمان پيرن کيھُ.
جي ڪوٺيو ڪُھن سُپرين، وڃي پَکڙي تَن جي پيھُ.
"سچو" عاشقُ جي آھين، واڍوڙين وڃي ويھُ.
ڪافي 19
ڀلو، آءٌ تان يارَ سڄڻ جِي، ٻانِھي گولِي آھيان!
آءٌ نماڻِي عيبَن ھاڻي، ڏوھَن ۾ آءٌ تان اولِي آھيان.
جيھِي تيھِي آھيان، ڙِي جيڏيون، جانب جِي آءٌ تان جھولِي آھيان.
پَل پَل پُڇَن حال مُنھنجڙو، ڳالھ انھيءَ جي تان ڳولِي آھيان.
ھيڏي ھوڏي نه وڃان، مُحبن جي آءٌ تان ٽولِي آھيان.
ڏِسُ "سچوءَ" ڏي سُپرين، نا ته ڇَپَر ھِت ڇولِي آھيان.
ڪافي 20
اَديون اُھي اَڄ آيا، ڏيھُ جَنين لءِ ٿي ڏوريان!
ڏيو مبارڪ سرتيون مونکي، مولا سي مُحب مِلايا،
چرخو ڪيھو آءٌ چوريان؟
در پيھي سي، وو، آئيا، سائين اَلا، جَن لءِ مون وِرھَ وسايا،
پاڻُ مَٿانئن گھوريان!
پَر ڏيھِ ويا ھا، وو، مون پرين، واليءَ سي پوءِ ورايا،
تَڪِ ڪيھا ٻيا توريان؟
"سچو" اتي، وو، دوستُ گَڏيوسي، ڏينھن گھڻا جَنھن لايا،
وندر ڪنھن لءِ ووڙيان.
ڪافي 21
ڀينر ڙي بيوس، وڃي آءٌ پَئيان!
وس نه آھيان پانھنجي، واڪو ڪَيمُ بيوَس،
مين ديوانڙي ٿَئيان.
لوڪُ ساروئِي سرتيون، روحَ نه اَچي رَس،
حالَؤن ھُڻ مين ڳَئيان.
مَچُ ڏاڍو مون سِر آئيو، ڪوئِي نه اَچي ڪَس،
قابو عَشق ڪَئيان.
بِرھ واري باتِ کؤن، "سچو" نه ڪَري بَس،
مِھڻا ڏيَن سَنئيان.
اڳتي پڙهو »
ڪيٽيگريون:
سچ جا رسالا
Sunday, 1 December 2013
سسئي داستان ڏهون
داستان ڏهون
1
ڪيچيڙا ڪالھ ويا، مان ٿي اَڱڻ نھاريان؛
ساريو سُپرين کي، ھنجون آءٌ ھاريان؛
گوندر گذاريان، ھَي ھَي سارا ڏينھڙا.
2
ڪيچيڙا ڪالھ ويا، پوءِ ٿي اڱڻ نِھاريام؛
ڪين لھان ڪاٿئين، وڏيءَ ويل ويام؛
وڃي ٿاڪ ٿيام، ڪاڪيو ڪيچ وڻن ۾.
ڪيچيڙا ڪالھ ويا، تَنگ اُٺن تاڻي؛
ھوتن ريءَ ھاڻي، اَڱڻ نِھاري نه سگھان.
4
ڪيچيڙا ڪالھ ويا، اڃا مون وٽاءُ؛
پِرين پڄاڻاءُ، اڱڻ ڏسي نه سگھان.
5
ڪيچيڙا ڪالھ ويا، جات اَولِي جَتَ؛
ھَي ھَي ھڻان ھٿ، اڱڻ ڏسي نه سگھان.
6
ڪيچيڙا ڪالھ ويا، تون ٿي اڱڻ نھارين؛
ٻَڙي ٻاروچن لءِ، رت ھنجون ھاريين؛
ساريون سنڀاريين، ٻاروچاڻي جاتِ کي.
7
ويَئي ڪيچيڙا ڪالھ، تون اَڄ ٿي پيرَ نھارئين؛
ھو لنگھي لَڪَ سنوان ٿيا، تو ھِتِ ھھڙا حال؛
ڪندئِي سارَ سنڀالَ، وڃي ڪيچ وڻن ۾.
8
ڪري ڏمرُ ڏير، اُٿي آڌيءَ رات ويا؛
تون کڻي وقت صبوح جي، پيراڍُنِ جان پير؛
ھو ڍُڪيو ساٿُ سوير، وڃي ڪيچَ وڻن ۾.
9
جان جان ٿِيَڙسِ جاڳ، تان ساٿَ سَويلو لَڏيو؛
اَرتو اوتي اَکيون، موٽيون ڏسِي ماڳ؛
وَرُ وَرائي واڳَ، مانَ نماڻيءَ جي نِجھُري !
10
اَڱڻ ساڳِي اوءِ، پَر ڪيچن کي ڪاٿـئُون لھان؟
ڏيئي ڦَٽ فِراق جا، پورھيتَ ڇڏيون پوءِ؛
ھاڻي راھُن مٿي روءِ، سڏُ ڪريندي ساٿ کي.
11
وڃي ڪيچَ وڻن ۾، مَنَ ڪَرن نماڻي ياد؛
اَندھُون آزاد، ڪندا ڪميڻيءَ.
12
وڃي ڪيچ وڻن ۾، ياد ڪرن مون مانَ؛
انھيءَ ۾ ارمان، ساھ وڃي ٿو سرتيون.
13
وڃي ڪيچ وڻن ۾، مانَ پڇن پورھيت؛
ته ھُئي نماڻي ھِتِ، پاڻيءَ ڍوئي پانھنجي.
14
وڃي ڪيچ وڻن ۾، مانَ پورھياتِ پُڇن؛
اِئين پاڻ چون، ته ويچاري ويجھي ڪريو.
15
وڃي ڪيچ وڻن ۾، ڪنھن ساعت سنڀارين؛
مانَ وري نِھارين، ڀينر شھر ڀنڀور ڏي.
16
وڃي ڪيچ وڻن ۾، پُڻُ ٿيندي پورھيتِ؛
جَتُ منھنجو جِتِ، آءٌ اُت گولي ٿي گذاريان.
17
ڪري پورھيائِت پانھنجي، مانَ وٺي نانءُ سڏين؛
گولِنِ گڏُ گَڏين، ڪَنِ پاڻِيءَ ڍوئِي پانھنجي.
18
پورھيت ڄام پنھونءَ جي، اَصَلَ کَؤن آئين؛
تون گولِن سندي گولڙي، ھو سندءِ ٿيا سائين؛
ڪاپو ڪمائين، ڪُلو ساري ڪيچ جو.
19
پورھيات پنھونءَ جي، ھيءَ اصل لاڪون آھِ؛
ٿِي ڪاپائِتِ ڪيچ ۾، ويندي لالن لاءِ؛
ساھ نه اَچن ساءِ، ھي ماڻھو شھر ڀنڀور جا.
20
ھيءَ پورھيائِتِ پنھونءَ جي، اَصلَ کَؤن آھي؛
سَڱ نه ڪا ساھي، ٻَڙيون ٻاروچَن سين !
21
چوٽِ چڙھي چانگارَ، ڪندي ڪيچيڙن کي؛
پوندي ڪَن قريب جي، گوليءَ جِي گفتار؛
ٻاروچا ٻيھارَ، ڪندا ڀيرو شھر ڀنڀور ۾.
22
ڪوھِ چڙھي ڪوھيارلَ کي، ڪا جا ڪُوڪ ڪيام؛
ڳوڙھا جي ڳَلَن تَؤن، ڳَڙَن جيئن ڳاريام؛
اِھي سڏڙا، "سچيڏنو" چوي، ٻاروچَل ٻُڌام؛
گوندَرَ غَمَ ويام، جڏھن ٿيس ھيڪاندي ھوت سان!
ڪافي 1
آءُ ڪانگا ڪا ڪر، ڙي، مون سان ھَر ھَر پيو ڪر، ڙي،
مِٺِي ڳالھ پرينءَ جي!
ڏاھا ڏٺوءِ ڪِي وڃِي، اُھي پرين ڪھڙيءَ پَرِ، ڙي؟
ڪِي حال پُڇيائون ھِن جو، ڪا ڪندا ويچاريءَ وَر، ڙي؟
مُحبن جي ميلاپ جِي، ڪا ڪندين ڀيڻِي ڀَر، ڙي؟
آءٌ توئِي تؤن صَدقي، ھوئين دوساڻي دَرِ، ڙي.
پِريان سندي پار جِي، سِڪ "سچوءَ" کي سَرِ، ڙي.
ڪافي 2
ڪالھ قاصِدَ اوڏاھون آيا : چي، جاني اِيندءِ اَڄ جائِي!
اَسين تان اوڏاھون اَڄ آياسي، ھُئن اَچڻ جا سَعيا،
ڪيچ ھُئِي ھيءَ وائِي.
سِڪين سارين جن کي، وو ميان، واليءَ پوءِ وَرايا،
اَچي ٿيندءِ ڏُکَ ڀائي.
ڏينھن گھڻا تو ھوت پنھونءَ ري، وِرھِي مينھن وسايا،
آئي اُڏاھون واڌائِي.
اِجھي اِيندءِ سپرين، وو ميان، ڏينھن گھڻا جَن لايَا،
ڪَلَ نه پوندءِ ڪائِي.
"سچو" سِڪندي سال ٿيا، وو ميان، ڏکيا مون ڏينھن لَنگھايا،
$وڃي ھِي عُمر اجائِي.
ڪافي 3
ڙي ساٿيو، منھنجي يار جِي، ڪا ڳالھ اَچِي مون سان ڪيو!
آھي آرامِي ڪِي يار اسانجو، ٻُڌي سا ووءِ ووءِ وَريوَ؟
جي ھيڪَندَ ٿِيان ھوت سان، تا ڪاج سڀو مون سَريوَ!
ٻيھَرَ مون سان ڪيچ ڏي، ڪي وکان ٻه ٽي ڇونه ڀَريوَ!
ڏوٺ ڏوراپو يار سڄڻ تي، مَتان ڪو پانڌِيَو ڌَريوَ.
سوز "سچوءَ" جو سَڱ سُڻڻ سان، ڳوڙھا سو ڳاري ڳريوَ.
ڪافي 4
وڃي پَکا پُڇائيج، تون ساٿِي ڙي، سڄڻ يار جا!
ھِي تان حال حَقيرِ جو، وڃي سارو سُڻائيج.
ھِي نياپو نينھن جو، وڃي پانڌي پَھُچائيج.
پاند ڳچيءَ ۾ يار کي، پارؤن مون پائيج.
بِھَر ٻاروچا وري، وو، اَچي وِرِھ وسائيج.
"سچوءَ" ڏي کنئُون سُپرينءَ، ڪِي چڱو چوائيج.
ڪافي 5
مون کي نيڻ ٿا نِيَنِ، ھَر ھَر حبيب ڏي!
دل جوش ۾ خروش، اکيون روز رت رُئن.
شُڪر آھ خداءِ جو، دِيدان ديدار ڪَرَن.
پارؤن يار لَک ھزار، مون کي مِھَڻا ڏيَن.
سِرَ تي "سچوءَ" سڀ سَھايا، ڀينر ڀَلِي چَون.
ڪافي 6
رھبَر اِئين چَون، اَڄ اڱڻ تنھنجي اِيندا!
تُون ڪيئن وسارين تَن کي، جي تو گھڻو پُڇَن.
در تنھنجي دوست اُھي ئي، اڄ ٿا اِجھي اَچَن.
پَکا پانورَ کَڻِي ڪري، اوڏا تنھنجي اَڏن.
"سچو" سندي حال جِي، ساري خبر لَھَن.
ڪافي 7
دارون ٻيو نه ڏئين، آھي طبيبُ عشق منھنجو!
دٻليون دارونءَ سنديون، موٽي نال ڇو نِئَين؟
ڳالھ اِھائي عاشقن جِي، ھيءَ لاءِ سان ھِنئَين.
اوڏنھُن اولانڀو آئِيوَ، ڇو ويڄَ ڏي وئَين؟
رَک "سچو" ڙي سوز سيني ۾، تان تون 'سچو' ٿئين.
ڪافي 8
ياد اھي مون کي آيُون، ڪيئي ڳجھيون جي ڳالھڙيون!
اَوھان جي به اَچڻ جون، ٿيون وري ھِت وايون.
درد منديءَ جي دل کي دلبر، ورھُ وڃين ڪيئن لايون؟
نانءُ سائينءَ جي سھڻا سائين، چِتُ نه وڃ مون تان چايون.
آءُ ته ڏينھڙا گڏ گُذاريون، ھِت ويٺا ورھُ وسايون.
ڏوھَن "سچوءَ" جي ڏي نه ڏسو، جو ھِت ٿا سَندوَ سڏايون.
ڪافي 9
دوستَ کي دانھون سُڻي، مَنَ مِھَر ڪا مون ڏنھُن پوي!
درد مندن جي دَرَ اُتي، ٿو ڪانگ لاکِيڻو لَوي.
پيغامَ پرين پارَ جا، چَشمن اُتي ويھو چَوي.
عاشق آھي اُڪنڊيو گھڻو، ٿو راند روئڻ جي رَوي.
سِرَ ڀَرِ اسين ايڏانھن اَچون، يا ڪي اوري ايندءُ اوھي؟
"سچو" سَدا سِڪَ سوز کؤن، پيو ماڻُ محبت جو مَوي.
ڪافي 10
مُحبن مُڪَا مون ڏي وري، اڄ ڏوٺ ڏوراپا ڏِئي!
سُڻي سَنِيھا يارَ جا، ٻولي ٻَڌيُم ٻانھون ٻئِي.
دل ديري ڏي دوست جي، وھندو اِنھيءَ ويلي وئِي.
مون کي وساريو ڪيئن اَٿئي، مون پرت توسان پئِي.
تنھنجي اسان جي وچَؤن، ڏس ڏينھن ويا گذري ڪَئي.
مون تان ڪيون تو ساڻ جي، سانڀج "سچو" ڳالھيون سَئِي.
ڪافي 11
اَڄُ اَڱڻِ اِجھي آيَم، پَرديسي گڏيم، ميان!
پيھِي پکي آئيا، لنؤ جنِين سان لايَم.
ڪوڙين قاصد ڪيترا، ھوتن پار ھَلايَم.
پُڇِيم جَن لءِ پَنڌڙا، سي واليءَ پوءِ ورايَم.
اُنھن ڪارڻ سرتيون، سِرَ تي سورَ سھايَم.
سيئِي "سچو" آئيا، جَن لءِ ڪانگَ اُڏايَم.
ڪافي 12
ناھي ڏوراپو ڪو ڏيڻ اوھان کي، يار تو سان مُنھنجي زاري!
روز اَزل کؤن چاڙھيئِي اسان تي، بارُ برھ جو باري.
جاٿي ڪاٿي صاحَب ساريان، يارَ اوھان جي ياري.
راتو ڏينھان ڳالھ اَوھان جِي، ٻِي وائِي مون ته وساري.
درد منديءَ سان، ڪنھن ڏينھن دلبر، ڪر ڪا وروھَن واري.
حال اَحوالَ جِي آھي اَوھان کي، سُڌ "سچوءَ" جي ساري.
ڪافي 13
آءٌ تنھنجي، سارو عالم ڄاڻي، يار چڱي تو تان لائِي، وو!
گھوريو پرين پرديس اوھان تؤن، ڪَر اَچڻ جِي وائِي، وو.
اَندر اَسان جي يار سڄڻ وي، سَندِيَوَ سِڪ سَمائِي، وو.
طرف اسان جي شالَ اوھان جِي، ٿئي ورڻ جي وائِي، وو.
مِھڻا ڏئي ٿو لوڪ مِڙيوئِي، دوست تو تَئُون دل چائِي، وو.
شالَ "سچوءَ" جِي يار پيارا، لھين تان سُڌ سڀائِي، وو.
ڪافي 14
آءٌ ٻانھِي تُون سائين، وي،
پاتم پاندُ ڳِچيءَ ۾ ڪپڙو!
طرفَؤن تنھنجي يار پيارل، ڪانگ اَچن مَن ڪَائِين، وو.
نانؤ مولا جي مھرَ پَوَئي ڪا، ٿورا مون تي لائِين، وو.
روز ازل کَنئُون تنھنجڙي آھيان، غير نه مون کي ڀائِين، وو.
ھڪڙي ساعت اڱڻ "سچوءَ" جي، پير مُبارڪ پائِين، وو.
ڪافي 15
اُھي اڱڻ منھنجي آيا، وو، جَن ڪاڻ سي پِيرَ پُڇايَم ٿي!
پَکي اَسان جي پيھِي آيا، ڏينھن گھڻا جن لايا، وو
جن ڪاڻ سي پوٿيون پَٽايم ٿي.
جن لءِ روز نھاريم راھان، مولا سي محب ملايا، وو
جن ڪاڻ سي ساٿِي سَنڀايم ٿي.
ھِنَ غريب کي گڏ نِيَڻ جا، ڪيا سي سڄڻ سَعيا، وو
جن ڪاڻ سي ڪانگ اُڏايم ٿي.
ڏينھن فِراقِي لَنگھيا اسان تؤن، روئندا دوست کِلايا، وو
جن ڪاڻ سي ڏکڙا لنگھايم ٿي.
رھيا آھن روح منھنجي تي، فائِقَ جا فرمايا، وو
جن عشق جا سبق پَڙھايم ٿي.
دل "سچيڏني" جي تي اَصلؤن، ھاديءَ حُڪَم ھَلايا، وو
جن ڪاڻ سي وِرھ وسايم ٿي.
ڪافي 16
ڪڏھن اَلاجي ايندين، پيھي پُڇڻ پنھون يارَ!
پاڻ پنھنجو پاڻِھي، ساڻ غريب گڏيندين.
پَکا پَکن سامُھان، اوري شالَ اَڏيندين.
اِھو اَٿم آسرو، ڇَپَر تان نه ڇَڏيندين.
سگ پانھنجي در جو، "سچو" نانؤ سڏيندين.
ڪافي 17
اِھي ڏوراپا ڏيئي، موٽِي مُڪا يارَ مون ڏي!
ھوءَ جا ڳالھڙي ڪالھ ڪئي سون، ڪِيئن وسري تو ويئِي.
اَسان ٻاجھون، سُڻ ڙي سائين، ڏينھن گذاريَوَ ڪيئِي؟
ڪھڙن ڳالھين ۾ تون تان آھين، پِرت منھنجي تو سان پيئِي.
چَئِي مُنجين ٿو ھَٿِ پانڌن جي، ته حال اسان ھِتِ ھيئِي.
ڏوھَ گَناھ، وُو، تنھنجا بَخشا، "سچو" ڙي، يارَ سَڀيئِي.
ڪافي 18
مون کي مُرڪڻ سان تون، ڪِيئن ماري وئين!
ڪَيئِي پُڄندي پانھنجي، موٽِي ڏوراپو ٿو مون کي ڏِئين.
آءٌ اِيلازڻ دوستَ توئِي کي، يارَ وڃي اِتي يا ڪِي ٿِئين.
آءٌ مُئِيءَ تا گھوري جانِي، سدائين سو تون تان جِئين!
ڪھڙيين ڳالھيين يار سڄڻ وي، ھِيءَ نماڻِي نال نه نِئين.
آھي "سچو" جئن يار توئِي سان، ھُج تنھن سان تون ڀي تِئين.
ڪافي 19
آءُ وري تون تان ويھُ، سڄڻ،
آءٌ تان تنھنجِڙي آھيان!
آھون عاشقن جو سُڻي، ڇَڏِ پرين تون پَرڏيھُ.
پَکَن ٻاٻاڻن ۾، آءُ پِرين تون پيھُ.
اصل لاڪون آھي، ھِيءُ ڏاھا تنھنجو ڏيھُ.
"سچو" چوي سُپرين، آءُ سارءِ ساڻيھُ.
ڪافي 20
گھوري جانيءَ ري جُدائِي،
گڏُ گھاريون، ھوءِ ھوءِ ھوءِ!
معلوم توکي پرين، سائين سا ڳالھ سڀائِي.
شالَ ڪَنن سان نه سُڻان، تنھنجي وڃڻ جي وائِي!
تو سان ڇِنڻ ڪارڻ تان، يار نه مون لَڙھ لائي.
ٻَن وڇوڙي جي شاھِي دلبَر، وَر سان گڏ گدائِي.
ساڻ "سچوءَ" ھو ميان سُپرين، سائين تون گڏ سدا ئِي.
ڪافي 21
اھي ٻڙيون، ٻاروچا، اَڄ اڱڻ مُنھنجي ايندا!
ھيءَ شريڪت ڪا ڪندي، اَڙي سرتيون، سائن ساڻ،
ناھيان ثانياڻِي تن جِي، جا پُرجھي ڏٺُم پاڻ،
ٻانھِي ڪري پانھنجِي، اُھي صاحب سڏيندا.
اُٿي ويٺي تانھنجيون، ھن واتيون ورونھان،
ڏين سَڀيئي سرتيون، مون کي لکين ٿيون لوھان،
اِھو اَٿم آسرو، گولِي گڏ ڀِي گڏيندا.
کِينَ جون مون کي خبران، آڻي پانڌيءَ پھچايون،
ھيون ھوتن سنديون، ھيڏي ورَڻَ جون وايون،
"سچو" جن جو آھين، سي ڇَن نه ڇڏيندا.
ڪافي 22
وڃي ڪا مِنت ڪري،
منھنجي يار کي، وو!
ھو سدائين سان مُون، پرين نه وڃو پَري.
حال نماڻيءَ جو ڏسي، وري سو پوءِ وَري.
وٺي ڪا دامن دوستَ جي، اکيون تان آب ڀَري.
ساريو توکي سُپرين، ھِت مَريضِ مَري.
رُسڻ نه تن سان، جن ريءَ "سچو" نه ساھ سَري.
ڪافي 23
لَٿِي ھَلاڪِي ھاڻِي، دوست وسي مُنھنجي ويڙھي!
ڪوٺي ڪَيَو پانھنجي، پرين پاڻَؤن ڄاڻِي.
ناحق اوتيم ھوت ريءَ، پِنبڙين مان پاڻِي.
سي ئِي آيا ھُيَسِ جنين لاءِ، جيڏيون ڙي، جوڳياڻِي.
وٺي ويھاريَئون ويجھڙو، "سچو" سو سڱَ سُڃاڻِي.
اڳتي پڙهو »
ڪيٽيگريون:
سچ جا رسالا
Subscribe to:
Posts (Atom)


رشيد سمون جنهن جو تعارف هوئن ته سنڌ سلامت آهي پر سنڌي بلاگنگ جي دنيا ۾ نوان ٽيمپليٽ متعارف ڪرائي اهي سنڌين ۾ ورهائي سنڌي ٻولي جي ڪمپيوٽنگ جي دنيا ۾ اڳڀرائي ۽ سهڻي ڏيک ڏيڻ لاءِ ڪوشان ڪرڻ به سندس ئي ڪم آهي