وضاحت: هن بلاگ تي رکيل سمورو مواد ڀرڳڙي سائيٽ تان کنيل آهي | ڀرڳڙي بلاگر ٽيمپليٽ ڊائونلوڊ ڪرڻ لاءِ هتي ٽڙڪ ڪريو !

Ad 468 X 60

Thursday, 5 December 2013

سچل جو سنڌي ڪلام

سچل جو سنڌي ڪلام







اڳتي پڙهو »

مارئي داستان ٻيو

داستان ٻيو
1
عمر اَباڻن ۾، لَڌمَ لائون لالڙئين؛
کُھ موتِي مالَھڙئين، حال گھوريا ھِن حالَ تي.
2
جو ڏاڏاڻو ڏيہُ، مُونھؤن مور نه وسري؛
سو ڏاتَر لَئه ڏيکار مُون، سومرا ساڻيہُ؛
ريءَ پنھوارن پَرڏيہُ، ھِيءُ مِڙيوئِي ڀائيان.
3
ڏيھ ڏاڏاڻي، شل سِگھي وينديس سومرا؛
مون کي ماروئڙن ۾، ڇڏ عمر اُماڻي؛
ڏينھن گُذري ڏکَ ۾، ٿو ڄاڻيندڙ ڄائي؛
سُکَ ڏُکَ سنديون ڳالھڙيون، وڃي اوريان اَباڻي؛
نه ته سُڌ لَھندڙَ سِگھڙا، اَلله اُھي آڻي؛
جو ھُن بِنا ھاڻي، گھَڙي ھِت نه گھاريان.
4
وَس نه وِساريامِ، سُرھا وَڻَ ساڻيہَ جا؛
اُھي ھيڪَند ڏينھڙا، ٿي گَڏجِي گذاريامِ؛
ياد ڪيون سي ڪيترو، سانگِي سنڀاريامِ؛
اوڏنھن اُڏاريامِ، ڪَلَ لَھَڻ لَئه ڪانگڙا.
5
جھڙِي ھُيس مَلير ۾، جي ھِت ٿيان تِھڙي؛
پَرَ ڳالھ ڪَريان ڪھڙِي، جو قابو رھيسِ ڪوٽَ ۾.
6
ھُيس ڪير ملير ۾، ھِت ٿِي آيَسِ ڪيرَ؟
جيڪُس پيڙمَ پيرَ، فقط لَڳ فِراقَ جي.
7
ڪاٿي آءٌ ھُياسِ، ڪاٿي آيَسِ سومرا؟
ھُتان ھلي ھِتِ اَچي، پورَن منجھ پياسِ؛
ھنجن ھابُ ڪِياسِ، وڇوڙي جي ڏينھڙي.
8
شال نه رھن ڏورِ، ھُئن اَباڻا اوڏڙا!
ميان تَن ريءَ مور، مون ھِت جالَڻُ نه ٿئي.
9
ڏوٿِي ڏورئون ڏورِ، عمر اَڄ مون کي ٿيا؛
سُمھَڻ جاڳڻ سورِ، مون گذارَڻ آئيو.
10
جڏھن آءٌ ڄاياسِ، ڪنھن وٽِي، وِہَ جي نه ڏني!
جڏھن ساماياسِ، تڏھن آيَس اوراتَن ۾.
11
ھي سامائِجڻ گھوريو، جنھن بت ڪَيو بيرؤن؛
وڃي شَلَ ويڙھيون، ڏِسان ڏوٿيَڙن جون.
12
ڏٺي ڏوٿيَڙن کي، گھڻا ڏينھن ٿيا؛
جالڻُ جُدائِيءَ ۾، جيڪي پَلَڪ پئا؛
سي وڻواند ويا، سارا سنگھارن ري.
13
ھُت ٿا لوءِ لُڇَن، سُڻِي ڳالھيون سومرا؛
پيھي ڪِئن نه پُڇن، جي ھُئن اَباڻا اوڏڙا!
14
پاڙو پاڙي ساڻُ، شَلَ ھُئان اَباڻن جي؛
پکي تَن جي پاڻُ، آءٌ تا سُکيو ڀائِيان.
15
مون کي رَبُ رکي، شل پَردي ساڻ پناہَ ۾!
ته ھئان منجھ پکي، عُمَر اَباڻَن جي.
16
پَردي منجھ پناہَ، مون کي رَبَ رکيج!
اُڪنڊ ھِن اَرواحَ، آھي اَباڻَن جِي.
17
ڏِسي کيٽَ کَڻِي، ويا ماروئَڙا ملير مَون؛
پَکا پانوَرَ ڪنڌئين، ويٺا جالَ ھڻِي؛
اڳي پنھوارن پاڻ ۾، ٿي اِھا ڳالِھ ڳڻي؛
ھِت رَتِي رھَڻ ناہِ ڪا، ڄاڻي ھِڪُ ڌڻِي؛
جا عادت زور ظلم جِي، ھيءَ حَمير وَڻِي؛
رَعيت جي رَنجڻ جي، ٿيس گھُر گھَڻِي؛
ھاڻ بَرسَر ھِيءَ بَڻِي، سنگھارن تي سومرا.
18
پَلَڪ نه ٿيان پاسي، شَل عمر اَباڻَن کَؤن!
گڏُ گَڏين ھا سي، سڀن سان سي سومرا.
19
ڪاڏي اَڄ رھي، آءٌ ڪاڏي اَباڻان؟
ھاڻي نه ڄاڻان، ته ڪا موٽي مِلنديس مارئين.
20
اَڃا نه آيا، سنگھارا ساڻيھ جا؛
ڏينھن جھَجھا لايا، پانوَرِ پنھوارن پاڻ ۾.
21
جيڪس نه آيا، سنگھارا ساڻيھ تي!
نه ته کيتن خابرو، تڏڙھئين ھَلايا؛
تن ڏينھن وڏا لايا، وڃي پانورَ ڪنڌئين.
22
وڃن تامَ پري، شل اَباڻَن اوڏي ھُئان!
جو سُڌِ لَھَن مون سِگھڙي، ذري منجھ ذري؛
اکيون آب ڀَري، ٿي ويجھائيءَ لئه وجھُلان.
23
بيوسِي آھيان، ھِن ماڙن ۾، مارو!
وِساري ويھي رھيؤ، ڄڻ منجھانئِوَ ناھِيان؛
لالچ نه لاھيان، پَسَڻ پَنھوارَن جِي.
24
موٽِي شال اَچن، ماروئڙا ته مَليرَ ۾!
اَچڻ سندي تا ان جي، ڪَر پوي مون ڪن؛
تا سڀيئي سُک ٿين، گوندرَ وڃن گُذري.
25
ڏوراپا ڏيئي، ڪنھن ھَٿ مُنجان مارُئين؟
ته وساري ويھي رھيَوَ، حال ٻڌي ھيئي؛
مِڙي اَچو مون گھرين، آھيو جھانگيڙا جيئي؛
جي آھيو اتي ئِي، تا لَھو سُڌِ سنگھار جي.
26
موٽي ماروئڙن، سُڌِ نه لڌي ساہَ جي؛
لاھي ڇڏيو دل کؤن، اَديون اَباڻن؛
ڪنھن ڳُڻؤن سنگھارن، جيڪُسِ ويڙسِ وِسري.
27
ڪي ڏينھن ھُيس قرار، مارُن گڏ ملير ۾؛
درد نه ھو ڪو دِل کي، ھُيسِ مِٽَن ۾ مختيار؛
ريءَ اَباڻن آرِ، ھاڻي ڪنديس ڪَن سان.
28
اَڄ ساريم سنگھاري، جَنَم لنگھايَم جَن سان؛
ھيءَ وڇوڙي تَن جي، ميان ھِت ماري؛
عمر سڀا مون سانگئين، ٿِي گڏجِي گذاري؛
منھنجي پار پنھوارَ جي، آھي تاڪون تياري؛
ھاڻ لکي منجھان مارئين، ھِيءَ حقيقت ساري؛
ڏينھن ھيترا ڏوٿيو، ڪِيئن اوھان وِساري؟
جيڪُس ڌُرئون ھُئِي ڌاري، تيلھان ويَڙَوَ وِسري.
29
منھنجي مَن ميان، ھِن ڳالھيون ماروئڙن جون؛
ڏُٿ ڏاڏاڻي ڏيھَ جو، وڃي خوشِئون ھُتِ کِيان؛
ڪائِي ساعت سومرا، جھانگِن ري نه جِيان؛
وڃِي ٿر ٿِيان، شَلَ سنگت سنگھارن جي.
30
ويجھا جڏھن ھُئام، ماروئَڙا ته ملير ۾؛
تڏھن ڳالھ احوال جي، تَن ڪَنين ڪين وڌام؛
ھاڻ وڃِي ٿرِ ٿيام، اُھي سڌ لھندڙ سومرا.
31
ٿيا پنھوار پَري، آءٌ ڏيان ڏوراپا ڪن کي؟
وَھندو شالَ وصالَ جو، ڪو پڻ واءُ وري؛
نَئي گڏ ڪري، سو مون کي ماروئڙن سان.

ڪافي 1
مارن ڏي آءٌ وڃان وڃان! ھادِي اَلله، الو ڀلو!
لاوان لھنديس کيت پنھنجي سان.

سرتيون ٿينديون مون ڄَڃان ڄَڃان.
ڪَڍ بندياڻي بند مؤن، ڪُرف ڪڙا ٿِي ڀَڃان ڀَڃان.
واٽَ جنھين کؤن سانگِي ايندا، سائِي واٽ مان وڃان وڃان.
"سچو" سائِل آھي اوھان جو، سِرُ سائينءَ اڳيون سَڃان سڃان.

ڪافي 2
لَڄايان نه لوئِي، وو،
عمر آنديم جا اوڏاھون!

جي تا ملڪَ ملير ڏنھن، قاصِد اَچي ڪوئِي، وو.
سارو سنگھارَن ڏي، حال منجان روئِي، وو.
وجھان ٻَرنديءَ باہ ۾، شالون پَٽ سڀوئِي، وو.
کٿِي کَنيَم کِيئن جي، اَڌو ٻَنڌ جا ھوئِي، وو.
آنديم کڻِي کوہَ تؤن، آب ڀَري اوئِي، وو.
پِيَڻ ڪاڻ پنھوار جي، کَلي مُون تان ڍوئِي، وو.
اھڙي اڳي ڪنھن نه ڪئي، جھڙي ڪيڙي توئِي، وو.
مون سان مدد ني ڪندو، "سچو" صاحب سوئِي، وو.

ڪافي 3
ويٺا منھنجيون ڳالھيون ڪن،
ھُت ماروئَڙا به ملير ۾!

عمر آنديئي مارئِي، تاسف ڏيئي تَن.
سَدا آھنِ سومرا، مارو منھنجي مَن.
مون جيڏيون ملير ۾، چانگن پاسِ چَڙن.
ڇڏي پانور ڪنڌيون، مَنَھيون اوري اَڏن.
"سچوءَ" جي سَريرَ ۾، ويڙھيچا ٿا وسن.

ڪافي 4
غم ۾ ڪِيئن نَه گذاريان، اَديون، تن وچؤن مون کي ڏينھن پيا!

ميان مُلڪَ ملير ڏي، کنيو نيڻ نِھاريان.
پَکا پنھوارن جا، ساعِت ساعِت سنڀاريان.
راتيان ڏينھنان روح ۾، ساھيڙين کي ساريان.
وَسُ جي ھو ڪو منھنجو، گڏ ھُنِ پاڻ قطاريان.
پَت پنھنجِي پاڻھين، پنھوارن سان پاڙيان.
ياد ڪيو سي ڳالھيون، پنھنجو پاڻ ٿي ڳاريان.
موڪل ڏينم مٽين مِڙان، گھڙي ھِت نه گھاريان.
ٻَڪَر ٻاٻاڻن جا، چَھرائيءَ سان چاريان.
جي مون روحَ رڳن ۾، ويڙھيچا نه وساريان.
جا لوئِي آنديَم لوءِ ڏنھن، عمر شال اُجاريان.
حال پَسي ھِيءُ پانھنجو، ماروئڙن لڳ ماريان.
پَٽَ پٽِيھَرَ گھَوريا، طولَ ڀايان تلواريان.
ڪَرَ لَھَڻ لَئه ڪانگَڙا، اوڏنھن روز اڏاريان.
"سچو" سنگھارن کَؤن، ھِي سِر ھڏ نه واريان.

ڪافي 5
شالَ نه وِسارين، مارو مون کي، شالَ نه وِسارين،
- درد جنين جو آھي دل کي!

اَٺئِي پَھر اوڏھون، نيڻَ ٿا نھارين.
پَھون پنوھَرَ پانھنجا، ويجھا وھارين.
جوڙُ اسان جا جھوپڙا، ماڙيون ٿيون مارين.
ھَردم طلب جون تَن ۾، تارون تنوارين.
سنگھارن جون ساہ کي، ڳالھيون ٿيون ڳارين.
"سچو" سارين جن کي، سي ڀِي تو سارين.

اڳتي پڙهو »

Wednesday, 4 December 2013

مارئي داستان پهريون

داستان پهريون
1
ساريَم اَڄ سَنگھارَ، جن ڏٺي مون ڏينھن ٿيا؛
سي لَڪَ لَنگھي پيھِي ويا، پانورَ منجھ پَنھوار؛
ھَڻِي ويٺا پَکڙا، ھُتِ سُکِ ٿي اُجَڙوارَ؛
جن جي ساہ سنڀارَ، سي اَڄ پَنھوارَ پَري ٿِيا.
2
اَڃا ڪالھُون ڪالھَ، ھُيس مارن گڏ ملير ۾؛
سي ڏينھن وِيڙا گذري، ڄَڻ منجھ خوابَ خيالَ؛
اڄ پرئين ڪنڌئين پکڙا، جوڙي ويٺا جالَ؛
جن جي ساہَ سنڀال، سي اَڄ پنھوارَ پري ٿِيا.
3
تڏھن مُڪئون جيڪَر، مون ڏي خاصا خابَرو؛
لَھَڻ سُڌ سَنگھارِ جِي، نَڪو پانڌِي پٺيائُون؛
پَر پَري شايد پنھوارَ ويا، جو سُڌ نه لَڌائُون؛
پَکا پانورَ ڪَنڌئين، نئين ھيجؤن ھَنيائُون؛
ڇڏي مُلڪ ملير ويا، ھُنَ تَرِ تيلھائُون،
اِئين اُتائُون، ته ھِت ڏَرُ ڏريجو ناھ ڪو.
4
ڪڏھن ڏيھ ڏٺامِ، ٿي ساعَتَ ساعَتَ سومرا؛
مارو ڪالھ ملير ۾، پَر پَري اَڄ پيامِ؛
آھِن ڪينَ اُنھن رِيءَ، اَکڙيون ۾ آرامِ؛
سَدا وتن سِڪنديون، پَر سانڀڻ سُورَ ٿيامِ؛
سي پُڻ ڪين وِيامِ، جَن سان ڳَرھيم ڳالھڙيون.
5
جي ھوند اُتيئي، ھئا ماروئڙا ملير ۾؛
سُڌ لڌائون سِگھڙي، حال ٻُڌي ھيئِي؛
پَر ٿَر چڙھي ويئي، جيڪُسِ وَسئن ويڙھيچن جي.
6
پَنھوارن پيغامَ، جيڪَر مُڪا تَڏھين؛
پَر مون کان اَڄ پَري ٿيا، ويڙھيچا وريامَ؛
تيلھان مون ڏي نه آيا، ڏنھن سنگھارَن سلامَ؛
ھئا ملير مُدامَ، پر ڪو سانگِن اَچي سانگُ پيو.
7
ھِيءَ وَس ڇڏيائون، ھُن وَسِ ويا واھَڻِين؛
پَکا پانورَ ڪَنڌئين، نَئين عُمَر اَڏيائُون؛
پَٽي اوريان پَکڙا، وڃي ھُنَ ٿَر ھَنيائوُن؛
پانورَ سَنديون ڪَنڌيون، وڃي اُتي واسيائوُن؛
ڇڏي مُلڪ ملير جو، ويا ٿَريچا تائوُن؛
اُڪنڊَ جن آئون، سي اَڄ پنھوارَ پَري ٿيا.
8
ٿيا پنھوارَ پري، آءٌ ڪنِ کي ڏوراپا ڏيان؟
اُنھن ٻاجھوُن مارُئِي، ٿِي مِيان ھِت مَري؛
نئين قبَر ڪَري، ڪو اوڏي اباڻَن کي.
9
جي پيڪَن پوءِ پيامَ، سي تا ڏکيا ڏينھڙا؛
ھِيئن نه ڀائڻُ ڪا ھُيَم، تا ڪي ھيئن ڪندامَ؛
پَرَ وڃِي ٿرِ ٿيام، سي سُڌ لَھندڙ سومرا.
10
پري ڏينھن پيانِ، جيڪُس سانگِن ڪو سانگُ پيو؛
پکا پانورَ ڪَنڌئين، ٿرؤن ڏور ٿيان؛
ھوند ڏوراپا ڏيان، پَرَ پَنھوار پري ٿيا!
11
پَري ٿيم پنھوارَ، جَن وري وَرَڻُ نه ٿيو؛
ڏيان ڏوراپا ڪَن کي، ٿيا سِھج ڪاڻِ سنگھارَ؛
عُمَر اُٻائون آھِ مون، جو دم تَنھنئون ڌارَ؛
اُھي اَجَڙوارَ، مانَ مِلائي مُون ڌڻِي!
12
پَرئين ٿَر پنھوارَ، جيڪُس وڏو وڇِٽُ ڪري ويا،
ڪڏھن ايندم اوڏڙا، سومرا سنگھارَ،
رڻُ ڇڏي ريڍار، مَن ڪَرن مھڙ ملير ڏي!
13
پانورَ پاس پيا، وڏا ڏوٿِنِ ڏينھَڙا؛
ٿانھر وڃي ٿَرَ ۾، ٿَريچا ٿيا؛
لَنگھي ملڪ مَلير جو، ويڙھيچا ويا؛
عُمَر ايڏي پَنڌ تي، ڪنھِين سانگ نِيا؛
قادر شال ڪِيا، مون کي ويجھا واھَڻِين!
14
اَٿم سارَ سَندين، پَرَ اَڄ پنھوار پَري ٿِيا؛
مشڪل موٽَڻ تَن جو، جي ھي لَڪَ لنگھِينِ؛
وري ھيج ورينِ، جي سانگِنِ ڪو سانگ پيو.
15
جي لويُون ڍَڪي لوءِ، ڪڏھن اِيندا ھا اَجڙي؛
اَڄ ھڻي پَکا پانورين، عُمَر ويٺا اوءِ؛
تَن پنھوارن پوءِ، موٽِي اَچڻ نه ٿيو.
16
جي ھُوند اُنھِين جاءِ، ھئا اَباڻا اوڏڙا؛
ته ھِنَئون اَڳي وَسَ ڪِيا، تَن منھنجي اَچڻ لاءِ؛
پَرَ اُتَن عِتاب نه آءِ، جي ٿوري ٿَرِ چَڙھِي ويا.
17
جي اوڏا ھوند ھيام، ماروئڙا ملير ۾؛
ته پڻ پيغام فراقَ جا، مارُنِ ڏَنھُن مُڪام؛
پَرَ پَرئين ٿَرِ ٿيامِ، ناہِ عِتاب اُنھِن تي؛
18
لنگھي مُلڪ مَلير جو، ويا پَرئين ڏيھِ پنھوار؛
تَن موٽي اچڻ جِي نه ڪئِي، اَي سومرا سردار؛
ھاڻي ساريو، ھِتِ سَنگھار، ڳَچَ ھِنيانءَ ڳَريو پَون.
19
ڇا ھُون ڇَڏيائون، نه ڄاڻان مُلڪ ملير جو؛
پَکا پانوَرَ ڪَنڌئين، نَئِين عُمَر اَڏيائون؛
اَٺَئِي پَھَر اُٻاڻِڪِي، اُنھِنِ ري آئون؛
ڪو موٽي ڪائُون، مَنَ ماڻھو مُلڪَ ملير جو!
20
اَڄ نه حوضين ھُوءِ، مارو نانھِ ملير ۾؛
ايندا ھئا اَجڙي، کَليُون کَنيو کُوھِ؛
جيڪُس مِيان پَرَ جُوءِ، اُھي ويا ويچارا واھَڻِين.
21
عُمَر اَباڻي پارَ جي، فانِي ڪَيَس فِراق؛
جي ھُئا ريجاڻين رَھاڪَ، تَنِ ٿَرِ وڃي ٿاڻا ڪيا.
22
ٿي گَڏ ڪيَمُ گُذران، جَنِين جھانگِيئَڙَن سان؛
ڪاٿي اَڄ اُھي ٿِيا، سومرا سُڃاڻُ؛
ڪاٿي پيس آءٌ اَچِي، آھِ اِھوئِي اَرمانُ؛
حَيرتَ ۾ حيران، آءٌ اِنھِينءَ تان آھيان.
23
مُون جاليوسان جَنِ، موٽِي تَن نه پُڇيو؛
حالَ ھِنَ جون خَبران، پيون، ھُوندن ڪَن؛
پَکا پانوَرَ ڪنڌئين، توڙِ ھنيان اَڄ تَنِ؛
ڏيان ڏوراپا ڪَنِ، جو سَنگھار ئِي ساڻيھ ٿيا.
24
جيڪس سنگھارَنِ، اُھو ڏيھ وڻِي ويو؛
وري ھيج وَرَن، جي سانگِن، ڪو سانگُ پيو.
25
جيڪُس سنگھارَن، وري وَرَڻ نه ٿيو؛
عُمَر اَباڻَن، ھُو اَڄ ڏيہُ وڻِي وَيو.
26
ويجھائِيءَ لَئه وِجھُلان، سَندِيءَ اَباڻَن؛
اُھي ھميشه ھُئن، جي سُڌ لَھن سڀ حالَ جي.
27
ڏينھَن اُتي جا ڪي، اَڄ اَچي مون ياد پيا؛
پَھُون پنھوارن جون، صبح ويلي سي؛
اُٿيا اَچن آبَ لءِ، مٿي آنھ اُھي؛
ھئا اُڌَل جھانگِي جي، تَن سانگن ڪو سانگِ پيو.
28
آريُون اَباڻَن ري، ٻِئا تان کڻندم ڪير؟
ھي جي ڳَھَ ڳِچيءَ جا، ظالمَ ڀانيان زير؛
سَنگھارنِ ساويرِ، مِلان شال ملير ۾!
29
ايندم اَباڻا، ڏُورِ لايا جَن ڏينھڙا،
ڪير سَھندم سومرا، ري مارئڙن ماڻا؟
ھاڻي نه ڄاڻان، ته ڪا موٽِي ملنديس مارئين.

ڪافي 1
سومرا سائين توکي، وو،
ڳالھيون چونديَس آءٌ حالَ جون، ھوءِ ھوءِ!

عمر اباڻي پارَ ڏي، ڪِرڙ ڪڪوريا ڪي، وو.
ڪوڪَڙ چونڊيان ڪانڌَ سان، پٽ چڙھي پيڪي، وو.
سِڱَرَ کِيَن سڦڙا، سَئين جا سڀڪي، وو.

ڪافي 2
جاليم جن سان ٿي، وو، تا مارو ڪيڻ ويا؛
ھوءِ ھوءِ حالڙو ڪنھن سان ڳريان!

پَکا پٽي اُتھون ويا، پَرئين پنڌِ کڻي.
راتو ڏينھان روح کي، اوڏنھن گھُرَ گھڻِي.
گھڙي جا ھِت گھاريان، سا ويڙھيچن نه وڻِي.
جھليان شالَ وڃِي، اُن پَنھنجن جِي به پَڻِي.
مون من ماندو مارئين، ڄاڻي ھڪ ڌڻِي.
پکا پانورَ ڪنڌئين، ھو ويٺا حال ھڻي.
جدائيءَ کَون جھانگيئڙن جي منھنجِي بابِ بڻِي.
"سچو" سنگھارن جا ھِت ويٺِي ڳڻ ڳڻِي.

ڪافي 3
ڪانگل ڏج سنيھڙا، مان ويراڳڻ آھيان!
اوھان ٻاجھُون آءٌ گھڻيري، مَحلَن ۾ مُسجان.
قسمت قيدالماء جي ايرادي آھيان.
چانور ڇا چورمان، آڇِن نِت نوان.
ڏَونرا پُسيون ڏيھَ جا، ساريون ھِت رئان.
زھر پيالا سوز جا، اوتيون آءٌ پيان.
اوھان ٻاجھون سپرين، مَران آءٌ ڪِي جيان!
ڏکَن ڪارڻ ڏيھَ ۾، نِپايَس اَوھان.
"سچو" اَکڙين مَؤن، ميان، ھاري رتُ رئان!

ڪافي 4
متان منڌ مارُن تَون، وھين آسرو لاھي!

بَندُ تُنھنجي بابَ ۾، اَصلَ کؤن آھي.
سَڱُ اسان جو سومَرا، ڇِنَڻ جيھو ناھي.
پِرِين نِيندا پاڻ سان، سڳر ڏي ساھي.
نِيَرَ ھِي جي نِينھَن جا ڪير سگھي لاھي.
رکج منھن ملير ڏي، ٺاھ نه ٻِيو ٺاھي.

ڪافي5
وري آءُ وطن، منھنجا ساريون نيڻَ سِڪَن،
- موٽ سلامت سپرين!

اکڙيون اوھيرا ڪَري، واٽ ڏسيو وجھلَن.
پِريَن پرديسن لاءِ، جھوريءَ نيڻ جھِڄَنِ.
عمر اَباڻي پارَ ڏي، وڄون ٿيون چمڪَن.
ميڙائي جا مِينھَڙا، ويجھو شال وَسَن.
الله آندا مون پرين، دارون درد مندن.
"سچل" سِڪَ سبيل ٿِي، پارئون جا پِريَن.

ڪافي6
مون تان چيو تو اڳھين، نه تون دل ڦاساءِ!

آھون دانھون ڇو ڪَرين، سَٻَر سيڻ سَنداءِ.
ڪُڇ ڪنھين سان ڪينڪي، ٻولِي ٻي نه ٻڌاءِ.
وڇڙيا گَڏُ گَڏي پِرين، ڪو والي ورق وراءِ.
ٿوري گھڻي ڏينھڙين، ڪندءِ ماڙ خداءِ.
سانگِي ويڙا سانگ تي، پنھنجي سانگِ سُڻاءِ.
پاڻوُن ڄاڻِي پِريت مؤن، ڪوھ ڪَرين ھاءِ ھاءِ.
"سچو" سُپرينءَ لاءِ، ڪوڙين ڪانگَ اُڏاءِ.
تو پئي ساريو جن کي، تنِ ڀِي سِڪَ سندياءِ.

اڳتي پڙهو »

Tuesday, 3 December 2013

والمقصود موجود

والمقصود موجود


اڳتي پڙهو »

نوري

داستان پھريون
1
تون سَمو سردار، آءٌ ميئي مھاڻي آھيان؛
تنھنجيءَ شفقت مِھر جو، آھي ڪو نه شُمارُ؛
گنديءَ گاندَر گھر کان، ڪيو ساري عالم عارُ؛
مٿي تَنھن مَدارُ، تو ساريءَ ڪينجھر رکي.
2
تون سَمو سائين، آءٌ ميئي مُھاڻِي آھيان؛
مون لَڄ رھائين، جو پَلءِ لڳيس تانھنجي.
3
آءٌ ميئي مُھاڻِي، تون سَمو ساري سَر جو؛
قرب منھنجو ڪھڙو، ڄاڻيو ٿو ڄاڻِي؛
کارِي سرِ کنيم ٿي، ڇِڇيءَ، کِکِيءَ ھاڻِي؛
راجا تنھنجي راضَ سان، ٿيس راڻِنِ جي راڻِي؛
تو سَما سِيباڻِي، نه ته ھيس بيھودي بڇڙي.
4
ڪلسا ڪلوري، ڪِنَ ڪالورا ڪينجھرين؛
پيھي وڃي پَن ۾، ڪَنِ ٻُڪين ٻُوري؛
روز تنِي، کي راوَ ڏنھن، ٿيا چانور آئون چُوري؛
جي ھيون اڌوٻَنڌ ۾، سي ڪن ڪپڙا قصوري؛
ھيٺ مَٿي تَن ٿي، ڍڪيون سالان سموري؛
واسِيا وتَن ويسَ ۾، ھُيَن کُھنبي کَٿُوري؛
ڇڇِيءَ کِکِيءَتارِ جي، سي اَپَر عَطوري؛
ٿِي مُلڪين مشھوري، سَمي جي سُھاڳ جِي.
5
پيرَ آئون مُنھن نِيرا، پاڻيءَ پوندا جَنِ ھئا؛
سي اڄ ٻَڌيو وتن سِرَ تي، چاھ منجھؤن چِيرا؛
ماڻِڪَ موتي مُنھَن تي ھٿ تَنھين ھيرا؛
ڪاتَ سڀئِي ڪِيرا، سُگھَڙ سَمي ڄامَ جا.
6
وَھين وَھلَ لَپيُون، ٿي پيٽَ پاريا تنِ جا؛
ڏنيون ڏُٿ ڏُپَ جون، ٿي جھَٻيرن جھپيوُن؛
کِکيءَ خاطِر ڌَٻيريون، ڌُٻَن منجھ ڌپيُون؛
جي کائِن پَٻڻِ پَپيون، سي چُوريءَ تي چَريون ٿيون.
7
جي جھاڳيون وتَن جھاڳَ، ميئون ڪارڻِ قوتِ جي؛
سي اعليٰ درجي آنديون، سَمي جي سُھاڳَ؛
مَنڇر مَھا وچ ۾، ڪَن رنگيليون راڳَ؛
ھُئا حال جنين جا ھھِڙا، تَن تي ڀلي ڪيا ڀاڳ؛
ڪينجھُر ٻن ڪنڌين جي، ٿي ھٿ اُنھن جي واڳَ؛
ھِيرا ۽ ياقوت ٻيا، اَڄ اُنھن وٽ اَجھاڳَ؛
ٻيا ڀِي لَکين لاڳَ، تنھن ڏُليُن کي ڏيئي ڇڏيا.
8
بيحد ڀڳوڙيون، ھُين ڊولِ نه ڪنھن ڊونڊيون؛
ناپي ڏُٿ آئون ڏُپَ جون، ڪن خرارين کوڙيون؛
ٻُوريءَ ڦرھا ڦَريون، اچن ملاحيون موڙيون؛
جوڙيون سڀ جوڙيون، ڄامَ تماچيءَ تن جون.
9
ڊولِ نه ڪنھن ڊونڊيون، پَر ھُيون سَمي جي سھاڳَ تي؛
ڪينجھر سنديءَ ڪنڌئين، ڪَنَ ٽوريون آئون ٽونڊيون؛
چِڪَ جيھون چونڊيون، ٿو ڄام وھاري وَٽِ ۾.
10
ھُيون لَڱين ليڙيون، مُنھن نه موچاريون؛
سي ٿو ڄام وھاري وَٽِ ۾، ڪري ملاحن ميڙيون؛
ٿو ڀڳيون جوڙائي ڏئي، ٻَھڳڻ تَن ٻيڙيون؛
وٺن ماڻِڪ موتئين، تنھن کؤن جھَٻيون ۽ جھيڙيون؛
توڙي اِھڙيون اَويڙيون، ته ڀي سَمي ڄام سُھائِيون.
11
جَن ٿي پالِيا پيٽَ، ڪُمنَ ڪالورَن سان؛
سي ٿا تيل ڦليلَ سان، ٿيون مَلائِن ميٽَ؛
ڄام جواھِر جي ڪري، ٿو اُنھن پارِ اُميٽ؛
ڪَئي لاکِيڻي ليٽَ، سَمي مير مُھاڻن ڏي.
12
ھئا وڏا جَن تي ويلَ، ٿي قوت مِليُن ڪين ڪِي؛
خاصين سي خوراڪن تي، تان ڪَن مُھاڻيون ميلَ؛
مِڙي جُھڙي پاڻ ۾، ڪن سيلابين سيلَ؛
پوءِ لاٿا ڄام لُطف سان، زبونِن تَؤن ذيلَ؛
تن سي تيل ڦُليلَ، اڄ عطر گاڏڻَ اوتيا.
13
جَنھين اَڌوٻَنڌِ، ھُئي عُمر سَڀائِي اِھڙي؛
سي سَمي جي سُھاڳ تي، آيون ڏاڍي اَنڌِ؛
تنين جي طولان جيون، پيون ھاڪان ھنڌو ھنڌِ؛
ڏُلِيون ڏوليين چَڙھيون، پيرين پَوَن نه پنڌِ؛
سَڀ اَندامين سَنڌِ، جَڙيون جواھِر ۾.
14
چولِيون جَن چِڪِ ھُيون، اَڄ ٿيون لالين لائُو؛
جُتيون جَڙائو، پايون وتَن پيرَ ۾.
15
نوريءَ نادرڄامَ کي، ڪي چَکايون چاٽيون؛
تنھن کي ڏسڻ سان ڏياريون، ڪنھن ڦِڪَل ڦيراٽيون؛
وٽان سو واٽيون، ٿو ڏئي ڏھاڙي اُن کي.
16
ھون مَڪَ ھِڪَ تُرارُ، چار تُرارا موتِئين؛
تنھن برابر نه ڏيان، توڙي ڏين جال جَوھارُ؛
جو پلءِ پِيڙو ھھڙو، مھاڻِيءَ مَڻيارُ؛
تنھن مَرُ ڪينجھرَ ڀَرِ قَرارُ، جنھن ڄارو ڄام ڪُلھي کنيو.
17
تارازيءَ جِي توري، مَڪ موتِنِ تي نه ڏيان؛
ٻيڻا ٽيڻا نه وٺان، ٿوري نه ٿوري؛
گھوري آءٌ گھوري، جو ڄارو ڄام ڪُلھي کنيو.
18
مَڪَ برابر نه ڪريان، ماڻِڪَ موتِنِ ساڻُ؛
سَمو ڄام سُڃاڻُ، جنھن ڄارو ڄام ڪُلھي ڪيو.

داستان ٻيو
1
مَٿي جَن مُوڙا، ھئا ڄارين گندئين گودڙئين؛
بئنسر بئينان زر جا، تن جھاٻا اَئون جُھوڙا؛
جَن ٻانھين ڪُلھين ڪِين ھو، تَن چُوڻِ تائين چوڙا؛
سمي جي سھاڳ سان، تن ننگن نپوڙا؛
ڪوڙيون ۽ ڪؤڙا، سچا سمي سڀ ڪيا.
2
رنگ ڪاري روُيون، ھيون مڙني مَلاحَن جِيون؛
سي کنيون کارَن ۾ اَچن، دَرا ۽ دُويون؛
جِت بيحد بدبُويون، اُت الله عطر اوتيا.
3
ھڪ دَرا ٻي دُوءِ، پيون گوجان مارنِ گانگَٽيون؛
تَن مون کِکيءَ جِي اَچي، برابر بدبوءِ؛
اچي مُشڪ عطر جي، اَڄ منجھانئن خوشبوءِ؛
رنگ سوني جِيءَ رُوءِ، صورت انھين سُوھڻي.
4
منھن مِٽيءَ ميريون ھيون، بيھوديون بڇڙيُون؛
گھِڻ گھِڻ نورِيءَ گھِنگِرو، ڇِم ڇِم ٿيون ڇيريُون؛
سمي پاڻ سھاڳ ڏئِي، ھِي جي ھُنَ ھيريون؛
لوھاڻِيون لوريون، پارسَ لڳي سون ٿيون.
5
پارس لڳي سون ٿيون، لَوھاڻيون لوريون؛
جَھلَ جھُڳن کي ڪانه ڪا، وَريون ۽ ويريون؛
محلين رَھن ميرَ جي، مُھاڻيون ميريون؛
سمي ڏنا سُھاڳ کي، سَھجَ ۽ سيريون؛
ڪوجھِن مان سھڻيون ٿيون، جھٽ پَٽ جھٻيريون؛
تماچيءَ تيريون، ڪينجھر جون ڪِنيون کڻِي.
6
مُنھن مِٽيءَ ميرا، ھئا بيھودا بڇڙا؛
سمي جي سُھاڳ تي، ٿيا گاندرَ گُنيرا؛
ڏسو ڏھاڙي ڏئي، ٿو در تنين ديرا؛
ساجھُر سويرا، ٿا کائِن طعام خوشيءَ سان.
7
تَرڪو جَن تَريون، ٻيا ڪونئر ڪُڙھيون ڪَڇ ۾؛
تَن اَڄ لَڙھان لَڙڪن موتئين، ٻيون سنديون سون سريون؛
زيور اَئون پازيب ٻئا، زري بافَ زريون؛
ڪِينجھُر ٻئِي ڀَريون، اُنھن کي انعام ٿيون.
8
جَنين دُوءَ دَرا، ڪَڇين ڪُمَ ۽ ڪُوڻيون؛
سي مٿي پيرين بَرھنه، ھئا گانَدرَ سَڀُ گَرا؛
اُھي پاھان پاڻ ڀَرا، ٿيا سمي جي سُھاڳ سان.
9
جي ڪونئر ڀَرن ڪُمَ، تن ناتو ناپي سان ھئو؛
تَرِن جا تن تار ۾، ٿي رَوان ڪِيا رُم؛
پوءِ اچي تماچيءَ ڄام جي، پئي در تنين جي ڌُم؛
جي ھئا گوشائت گُم، سي پلءِ لڳي پَڌرا ٿيا.
10
بِھَ ڏوڏا جَن ڏاجُ، قوت جنين ڪُمَ ڪوڻيون؛
انھن جو اَحتياج، ٿو تماچِي ڪيڏو ڪڍي.
11
نه ڪنھن رُوءِ نه رنگ، ھئا بيھودا بُڇڙا؛
اَڄ پڻ انھن جي ٿيا، پيرن ھيٺ پَلنگ؛
مِياڻيون معافي ٿيون، نه اَبوابَ نه اَنگَ؛
پَٽُ اوڍين اَڙٻنگ، سي سَمي جي سُھاڳ تي.
12
پوءِ ڪِيُون لَسَ پَلا، ٿي مُھاڻن ماريا؛
لَکَ ھزارين حاڪمين، ٿي کاڌا تَن کَلا؛
ڪُڙھِيون جن ڪَنڌن تي، سي ٿيا لڳي ڀاڳَ ڀَلا؛
دمڙي تَن نه دَستَ ۾، ھئا ٺھريَل ڪين ٺَلا؛
اَڄ مَيئن جي گھر مالَ جا، ٿيا ٿَم ٿَلا؛
پَر ھُيڙي اکڙين ۾، ڪا جا مِيَي ڪَلا؛
ڪينجھُر گھُمن لاڏڪِيون، ڪَيون رسَ ڪَلا؛
اَگلا جي سَگلا، سَمي نانوَ سُڃاڻبا.
13
حَريران ۽ حُلا، ڏنا ڄام ته ڄارِنِ وارئين؛
جي ھيون اَڌو ٻنڌن ۾، تَن چوتِيون چُوڪُلا؛
ڪينجَھُر سَنديءَ جاءِ تي، تن بنايا بَنگلا؛
اَگلا جي سگلا، تا سَمي نانو سُڃاڻبا.
14
ڪينجھُر سنديءَ ڪَنڌئين، رھن ڀريون جي ڀَڀُور؛
تن ميئن مٿي آئيا، سالو ۽ سالُورَ؛
چڙھيو سا چَؤڏول، ٿي حُڪم ھلائي حُورَ؛
راتو ڏينھان راءَ جا، ٿيا مَلاحين مَذڪور؛
سي حاضر منجھ حضور، وھن تماچِيءَ ڄامَ جي.
15
تون سَمو سرتاجُ، آءٌ ميئي مُھاڻي آھيان؛
لاٿَئي پنھنجي لُطفَ سان، اسان کؤن اَحتياجُ؛
ڪينجھر سارو تو ڪَيو، مون مييءَ سندو محتاجُ؛
تنھنجو مون ڏنھن راج، مون ڪيھي ڪاڻ ڪُڙم جِي.
16
لانگوٽيون لاشون، ھيون وَھَ وَھلَ جي وچ ۾؛
سي پلءِ لڳي پوءِ ڄامَ جي، ٿيون خوراڪين خاشيون؛
لَعلَن ياقوتن جون، وَٽن ڪينھن ڪَماشون؛
جن پاسا ھِريل پَنِ تي، تَن فرشين فَراشون؛
تا ڀِي تماچيءَ کي، ڪن طرحين تلاشون؛
روءِ ھيون راشون، پَر سمي ڄام سُھاڻيون.
17
ھئا خامَ خسِيسَ، ڪينجھُر سنديءَ ڪَنڌئين؛
سي مورائو مَڇيءَ جا، ھَمہ ڪُل حريصَ؛
تڏيون تنؤريون تن کي، پاٿاريون سڀ پِيسَ؛
جڏھن ٿِي تماچيءَ جِي، ميئَن سان مجليسَ؛
سي سون رُپي سرسا ٿيا، لَٿن ھڪ ٻئي جي ھيسَ؛
واتين ڪري ٿو اُن جِي، ھر ھر ڄامُ حديثَ؛
مھرَ آئون شفقت جي، ڏئي اُنھن کي آسِيسَ،
تَن سان ڪير ڪَريندو ريسَ، جي سَمي ڄام سُھاڻيون.
18
جن واتين وَھُ وھَلَ، بانس آئِي ٿي بُڇڙِي؛
تَن ويھاري وَٽِ ۾، ڪيا شاھ شُغل؛
اُھي چڙھيا پالڪئين، آھي سڀُ سَھَلَ؛
جتي جھَٻيرن جھوپڙيون، ٿيا ماڙيون تِتِ مَحَلَ؛
سمو ڄامُ اَنگَلَ، اَچيو اُنھن سان ڪَري.
19
ڇڇِيءَ جي ھُئي ڇَٽَ، ٿي آئِي عام خلقَ کي؛
وَھِ وڃائي وَھَ ۾، ميئي مڃائي نه مَٽ؛
نوري ڄام تماچيءَ سان، کِلي چڙھِي ھُئي کَٽَ؛
سر لاڄو سَرپَٽ، مَلاحِڻَ مشرو ڍڪيا.
20
جنِين ڦاٽوڙيون ھيون، گنديون گودڙيُون؛
تَن ڀيريون بافتن جيُون، جُنگ ڏئِي جوڙيُون؛
اُڇليو اُنھن ڏي وجھي، سون رُپو روڙيُون؛
پانوَ پاسي ميَي جي، قَناتان کوڙيُون؛
گھوڙا ۽ گھوڙيون، ٿو ويٺو ڏيھاڙيون ڏئي.

داستان ٽيون
1
نوريءَ ڪيو نازُ، ٿِي ريجھائي راوَ کي،
نِت نِت ڄام نيازُ، ٿو اَچيواُنھن جو ڪري.
2
تون تماچي ڄامُ، آءٌ ميئِي مُھاڻِي آھيان،
ڏنو تو آرامُ، ڪينجھر ٻِن ڪنڌيُن کي.
3
تنبوءَ جي طَنابَ، اڄ کُتي ڪينجھُر ڪنڌئين؛
ناد وڄن ٿا نادرِي، ٻيا ڀِي رودَ رَبابَ؛
جِتي کِکيءَ کوڙَ ھئا، قيما تِت ڪبابَ؛
وَتن مُھاڻا مستُ ٿيا، ماڇِي بي مھابَ؛
تَن تؤن سڀ حسابَ، مورائِين معاف ٿيا.
4
پَلَئه مون پاتوءِ، تون راجا لَڄَ رَھائيين؛
سَما سُڃاتوءِ، ڪاملَ پنھنجي قُرب کي.
5
ڏُٿُ جَنين ڏوڏا، پَھرڻ پاٻوڙا تَنين؛
پيٺا وَڃن تن جا، گَپَ اندر گوڏا؛
سو پَٽن جي پِينگھُن ۾، تن لالُ ڏئي لوڏا؛
اُھي آڻيون اوڏا، ٿو وير وھاري وَٽ ۾.
6
ڪوجھيون رنگ ڪاريون، منھن نه موچاريون اُھي؛
سي ڪڍيو ڪالورن جِيون، سِر کَڻَن کاريون؛
ڪيئي کڻي اُن جيون، ٿو تماچِي آريون؛
سي اَڄ سالون ڍڪِن سِرَ تي، ڪُلھين ڪِيناريون؛
زور ڇڏي زاريون، ٿو تماچي تَنِ کي ڪري.
7
لاڏڪيون لاڏ لُڏَن، ڪينجھر سنديءَ ڪَنڌئين؛
ڪاريون ٿِيون ڪُڏَن، سَمي جي سُھاڳ تي.
8
ڏُلِيُن کي ڏولئين، ڄامَ تماچيءَ چاڙھيو؛
لَعلان زمردَ تَن ڏئي، ٿو جواھِر جھولئين؛
زريءَ ڪَلاباتَ جا، تَن چِڪَمَ تي چولئين؛
ڇڻڪائي ڇولئين، ھيرا لَکان لَکنئين.
9
ھئا لانگوٽِيا لَول، ڪوجھا ڪنھين نه ڪَم جا؛
تَڏي مَڏي ڪانَ تَن، سي ڪَن جھَروڪين جھُولَ؛
فَرش فُروش اَئون غاليچا، ٿو ڏئي تَنين کي طُولَ؛
مَڏيون مال ڏسي اُھي، غمزا ھڻن غُول؛
قَدرُ تَن کي ڪھڙو، جي آھن اولَجَلُولَ؛
پيا اِھڙي منجھ اَلُولَ، تِن ڄاريون ڄار وساريا.
10
ڪؤنر جَن ڪُڙھيون، ھُيون ھميشہ ھَٿ ۾؛
سي لوڙھن جي لَڙھ لءِ، ٿي لُڙئي منجھ لُڙھيون؛
جھُڳن جھَل نه اُن جي، ڪونتلَن ڪُڙھيور؛
ڪي وَتَن ڇيڪ ڇُڙھيون، ڪي تازي طَويلن ۾.
11
ھُيون لَسَ لانگوٽيون، پاڻِيءَ پوندي جن جيُون؛
تَن مِياڻيون معافِي ٿيون، ٻِي ڇَر سَڀا ڇوٽيُون؛
اُن جون کڻي ڪيتريون، ڄام سَمو ٽوٽيُون؛
جو ميئون ريجھائي راوَ کي، ماڻَن سان موٽيُون؛
کَريون جي کوٽيون، ته ڀِي پيون پلئه ڄامَ جي.
12
ٿي پُڻ ھُوءِ ھُپيون، پورھيو ڪَندي پَن ۾؛
لِيڙَ نه جن لِڱن تي، ٻاھين ڪَنين ٻُٽيون؛
پَلئه لڳِي پوءِ ڄامَ جي، ڇِيھن کانءُ ڇُٽيون؛
اُنھن لانگوٽِنِ لُٽيون، ٿي مُھران لَعلان لاڏَ سين.
13
بيھودا بي آب ھئا، اڳي ڪينجھُرَ ڪنڌئين؛
پَلئه لڳي پوءِ ڄام جي، ٿيا تنھن جا جوڙَ جوابَ؛
ٻِيا سَڀ حرفَ حسابَ، مَلاحَن معافِي ٿيا.
14
پيرين اُگھاڙي جي گھُميون، تن لڳيون سَو سُتيون؛
ساڻ جڙاوَ جُتيون، ٿي ڏنيون تماچيءَ تن کي.
15
مُھاڻيءَ مَرڪُ، جان تماچي طُريلُ ٿيو؛
مَٿي مييءَ گلابَ جو، ٿو اوتي پاڻ عرقُ؛
ڪيائين ڪونه فَرقُ، پاڻ گڏيائين گاندرين.
16
جَنِ مَون بُڇڙي باسَ، آئِي ٿي عامَ کي؛
تن سان سَمي ڄامَ جا، ٿيا ايڏائي اِخلاص؛
ٿي عامَ نه ڏٺو جن ڏي، سي ٿيا خاصاً خاصُ؛
عطر عَنبير ڪچور جا، اُھي وَڳين ڏيَن واسَ؛
لَکين ڪن لباسَ، زريءَ آئون زَربافَ جا.
17
تون سمو سُلطان، آءٌ ميئي مھاڻي آھيان؛
تون مون ڏنھُن مِھربانُ، مون ڪيھي ڪاڻ ڪُڙم جِي.
18
ڪَڍيو ڪالوڙا، ٿي آندئون اَڌوٻَنڌ ۾؛
جن پيرين لِتَر ڪونه ھو، سي ڪن جڙائو جوڙا؛
تن مُھران سون سَمو ڏئي، ٻيا رُپي جا روڙا؛
ڏيھن ۾ ڏوڙا، ٿئا سَمي جي سُھاڳَ سان.
19
ٿِي لانگوٽِين لوڙَ، پِيو ڍويو ساريءَ ڍَنڍَ ۾؛
ناپي ۽ ڏُٿ ڏَپَ جا، آڻيو ڪَنِ اَروڙَ؛
تتي مُشڪَ عطَر ٿيا، ھئا جِتِ کِکيءَ جا کوڙا؛
سي ڪن ڪِينارئين ڪپڙا، ٻيا جواھِرَ جوڙ؛
مَٿي ٻَنديءَ موڙ، گھِڙيو تماچِي تَن ۾.

داستان چوٿون
1
مَڪَ برابر نه ڏيان، توڙي ڀَرين موتئين ماڻِ؛
جو مون ڪميڻيءَ ڪاڻ، ڄارو ڄامَ ڪُلھي کنيو.
2
ڄامَ کنيو ڄارو، مُرڪِي مَلاحن جو؛
تيلھان مَڪَ مٿي موتِن جي، ڏيان ٽِيڻو تُرارو؛
سڀ ڪينجھر ڪنارو، مُھاڻن معافِي ٿيو.
3
موتي مٿي مَڪَ جي، وٺان نه ٻِيڻا؛
ڀِي برابر نه ڪريان، جي ٻيڻا ڪِي ٽِيڻا؛
اَسين تا ھِيڻا، پَر ڄارو ڄام ڪُلھي کنيو.
4
مَڪَ موتين تي نه ڏيان، توڙي ھُئن ڀاتون ڀاتِ،
ڪوجھِي مان ڪَم ذات، پَر ڄارو ڄامَ ڪُلھي کنيو.
5
پَلئي لڳِي آھيان، آھِيان اَياڻِي،
سَمي سُڃاڻِي، ڄرو ڄامَ ڪُلھي کنيو.
6
ھئا ٽولا ڪين ٽوٽَ، پر نادر ڄام نوازيا؛
جَن ناپا لوڙھ ڪَلور ٻيا، ٿي ڦَڪيائون ڦوٽَ؛
سي اڄ کِيا وَتَن خمارَ ۾، اَٺئِي پَھرَ اَلوٽَ؛
ڪِينجھُر ٻِن ڪنڌيُن ۾، ٿيا لانگوٽيا، لَک لوٽَ؛
پينگھن آئون سُک آسڻَين، ڪَن جَھٻيرا جھُوٽَ؛
ھِڪُ ڪُلھين ڪونئر سئيل ڪَن، ٻيا منھن لائِن منھن سُوٽ؛
ڇِڇيءَ ھاڻن ڇوٽَ، ڪيون مَرد مِياڻيون.
7
جن ٿي ڦَڪيا ڦُٽَ، ٿيا ڪُلين قيمَن ھيروان؛
اَڄ تَن دُشالا سِرَ تي، ٻيون شالون ٻنڌَن ٻُٽَ؛
زمرد آئون ياقوت جِي، ٿي لَعلين ھيرين لُٽَ؛
سَمي سڀ معافِي ڪئِي، تَن ساٽِن تان سَٽ ڪُٽَ؛
لَٿا ذِيل اُنھن تَون، ٻي ڪُلِي ٿِين ڇَرَ ڇُٽَ؛
عيبَ ڏسِي عامَن جا، ڪيائين ڪان اُپَٽَ؛
اُنھن ڄامُ اُکُٽَ، موتي ماڻِڪَ ٿو ڏئي.
8
ھيٺ مٿي پوتِي، ماڳين مھاڻِنِ کي؛
پاڻيءَ پوندي تَن ھُئي، چِڪَ جيھِي چوتِي؛
اڄ گاندرِ سِر گلابَ جي، ٻي عطر عنبر اوتِي؛
مُنھن لَڳُس موتِي، تان جھولي ٿِي جواھِرَ ۾.
9
ڄارو ڄام کڻي، ٿو مُرڪيو مَلاحن جو؛
زريءَ آئون زرباد لَئي، ٿِي ڇُڳير ڇَڻي؛
سَھجَون سون رُپا ڏئِي، ماڻِڪَ ميَي مَڻي؛
خِيما خوب قناتان، ھيجَون تِتِ ھَڻي؛
ڳاڻاٽي نه ڳڻي، ڏي جالَ جواھَر تَنِ کي.
10
تماچِي طُرا، ٿو سڏيون ٻڌائي اُن کي؛
سي شوق وَتن شِڪار تي، کنيو زور زُرا؛
ڪُڌائِينِ ڪُرا، سي ٻنھي ڪِينجُھر ڪَنڌئين.
11
راتو ڏينھان ڏِپَ، ھو مَرَڪُ مَلاحن جو؛
ٿي ٻوڙيون وَھَ وَھل ۾، ڪئِي جَھٻيرن جھِٻَ؛
ھو روز جَنين جي رِٻَ، سي اَڄ ڪُلين حلون ھيروان.
12
مُھاڻِيءَ جي من ۾، نه ھو گِيرَبُ نه گاءُ؛
نيئن سان نازَ ڪري، ريجھايائين راءُ؛
سَمو سَڀنِي کانءُ، وَٺي ويٺي پاڻ سان.
13
ھُئِي ويٺي بازر وچ ۾، ھُئا ھٿ کِکِيءَ ھاڻَس؛
دَرَن ڪاڻ دُٻَن ۾، ٿي ڀَنَ وِڌا ڀاڻَسِ؛
ھُئي مُھاڻِي ماڻَسِ، پر ھِن سان ڪَرم ڪَريم ڪيو.
14
ٻيون ڀِي چار چُري ھَليون، ٻڌي دعويٰ دانايُون؛
"ھلي ته کِکيءَ کوڙ سان، ڳَچ ڪِي ڳالھايُون؛
مضمون ڇا ھي مَلاح جو، جنھن سان راءُ کڻي رايُون!"
نوريءَ اَڳِيون نازَ مَون، جڏھن چِٽِ اکيون چايُون؛
تڏھن سُھمجي سايون، ٻولينديون ٻاتِيون ٿيُون.
15
لَٿو لانگوٽين جي، پَکي ڄامُ ڄُلِي؛
مَنَھن مَنَھَنِ پيون مَسندان، جھُڳي پاس جھُلِي؛
ماڻِڪَ ۽ موتئين، ڇولِي ڇولِ ڇُلِي؛
ڪِنجھرُ سڀ ڪُلِي، ڄَڻ اَصليءَ کنؤن اَھڙو ھئو.
16
فارغ ٿِيَن نه فِراقَ کَؤن، ويجھا ڪين وصالَ؛
گُم ٿِيڻ کَؤن گم ٿِيا، نَڪا سُرت سنڀال؛
اتي قِيل نه قالَ، "سچو" صُمءٌ بُڪُمءُ ٿيا.

اڳتي پڙهو »