Thursday, 28 November 2013
سسئي داستان اٺون
داستان اٺون
1
مارڳُ مٿاھون ٿيو، مارڳ چڙھي ڪيرَ؟
سا پُڇي ساٿ سويرَ، جائِي مارڳَ تي مري.
2
جي تون مارڳَ تي مرين، وڏا طالع تو؛
سانولُ ساڳي سو، مٿان تو ھٿ ڏئي.
مَلھِي مارڳ مرُ، تان تون تنين جي ٿئين؛
جبل ھار نه جرُ، ارتو اَکَڙين مون.
4
مارڳ جي مُئينءَ، تان ھُئينءَ ھوتياڻين ھنجَ ۾؛
وڃي ڪيچ سُئينءَ، تان ويچاريءَ وسُ ڪيو.
5
مارڳ مرن جي، ور تنين کي ويجھڙو؛
ھَي ھَي ھوتن کي، ٿئي ارمان انھن جو.
6
مارڳ مرڻ آھ، گھوريو جيڻ جيڏيون؛
پير نه پوئيون پاءِ، عاشقَ مرُ اڳي ٿئين.
7
مارڳ آھ مرڻ، جيڏيون ھن جيڻ کَـئُون؛
وس ويچاريءَ ايترو، ڪوڪان ڪانڌ ڪرڻ؛
ٻاروچا ٻُرڻ، ٿيو ڪم ڪوھيار جو.
8
مارڳ مران شال، دعا ڪريجو جيڏيون؛
ھوت ھھڙي حال، مانَ مٿان مون ھٿ ڏئي.
9
مٿي راھ رئان گھڻو، ڪا مون لهن ڪل؛
ماڙيون سڀ محل، ويٺي ورھ وسائيان.
10
مٿي راھ رئان گھڻو، آءٌ اوٺارن ڪاڻ؛
ھاريون ايندم ھاڻ، ڏک ڪڍندم ڏيل مون.
11
مٿي راھ رئان گھڻو، آءٌ تنھن لَعلَن لَڳِ؛
جَتَ ٻيا ڀِي جَڳِ، منھنجو پيچ پنھونءَ سان.
12
مٿي راھ رئان گھڻو، ڪارڻ ڪيچيڙن؛
سِگھا شال اچن، ڪَرن غور غريب جو.
13
مٿي راھ رئان گھڻو، ڪارڻ ڪوھياري؛
مُئيءَ کي ماري، وڃ مَ منھنجا سُپرين.
14
سچو ٻَڌي سندرو، لَڪين ڪندي لوچَ؛
ٻَڙيون لڳ ٻروچ، مٿي راھ رئان گھڻو.
15
اديون آريچن جي، ڪافؤن پونديم ڪل؛
ڪارڻ ڪوھيارل، مٿي راھ رئان گھڻو.
16
ھُو سياڻا سُپرين، عاجز ھِيءَ اَڄاڻ؛
آءٌ ڪوھياري ڪاڻ، مٿي راھ رئان گھڻو.
17
ھوندي ھوتياڻن جي، ھيءَ ويچاري وڳِ؛
آءٌ تنھن لالَن لڳِ، مٿي راھ رئان گھڻو.
18
اندر آڳ عشق جي، ويو ٻاروچو ٻاري؛
ڪارڻ ڪوھياري، مٿي راھ رئان گھڻو.
19
ڪاف ڪشالا ڪيترا، ٿَڪيءَ مون نه ٿِيَن؛
جيڏيون ڪاڻ جَتَن، مٿي راھ رئان گھڻو.
20
ڪاف ڪشالا ڪيترا، ڪڏھن مون نه ڪيا؛
وٽؤن ھوت ويا، کڻي ساٿ سويل جو.
21
ڪاف ڪشالا ڪيترا، پڄن مون نه ھَٿاءُ؛
اَچ آرياڻي آءُ، ٿي وسيلو وڻڪار ۾.
22
ڪاف ڪشالا ڪيترا، پري آھن پَنڌ؛
رويون چُمان رَند، آيل اوٺارن جا.
23
ڪاف ڪشالا ڪيترا، مارڳ آھ منزل؛
آھ ڪوھيارل ڪل، نامِيا نماڻِن جي.
24
ڪاف ڪشالا ڪيترا، ھزارين فرسنگ؛
نھاري ڏي ننگ، ڪر ور ويچاريءَ جي.
25
ڪاف ڪشالا ڪيترا، ڪوڙين آھن ڪوھ؛
مون کَـئُون جھاڳڻ نه ٿِيَن، رُڪؤن ڏاڍا روھ؛
تنھنجي پُڄان توھ، نا ته ناھم حال ھلڻ جو.
26
ڪاف ڪشالا ڪيترا، آھن جال جبل؛
لھ ڪميڻِيءَ ڪل، ٻاروچا ٻاجھ ڪري.
27
ڪاف ڪشالا ڪيترا، دقت اَئُون تصديع؛
اَچي پَھچج پِي، مون ھن نماڻيءَ تي.
28
ڪاف ڪشالا ڪيترا، ڪڏھن ڪين ڪيام؛
سلھاڙي ساٿ سان، کڻي ھوت ويام؛
ووڙڻ وڻ پيام، قسمت سانگي ڪيچ جا.
29
ڪاف ڪشالا ڪيترا، مارڳ مٿاھون؛
ڇوريءَ کي ڇپرين، ڇڏي وئين ڇاھون؟
توکي ڪري سپرين، دردمند دانھون؛
تون اچج آڳاھون، نا ته ٿي دوست دم ڏيان!
30
ڪاف ڪشالا ڪيترا، جِتِ جانارن جايون؛
غفائن غارن ۾، اُت بيحد بلايون؛
مانديءَ کي مارڻ لءِ، نڪتيون نِنايون؛
مون سِر تي سھايون، سڀ آريءَ سندي عشق ۾.
31
ڪاف ڪشالا ڪيترا، بَر وڏا بئبان؛
لانگھا ھِڪُ لَڪَن جا، ٻيا ڪوھن ۾ ڪُھدان؛
اڳيان ڏينَم ڪينڪي، ھلڻ ھي حيوان؛
آءُ آرياڻي اَڳوان، ٿرُ مون نه ٿيلھيو ٿئي.
32
ڪشالي مؤن ڪمُ، ٿوري ڏينھن مؤن ٿئي؛
سوز گداز ۽ غم، رھبر ٿيندو راھ ۾.
33
قدر منجھ ڪشال، مون تان لڌو جيڏيون؛
وڌي وِٿ وصال، يڪسان يڪايڪ کَـئُون.
34
موٽي آيس ماٺ ۾، تان ڪيو شوق شڪار؛
ھَي ھن نماڻيءَ کي، ووڙڻ ٿيو وڻڪار؛
طلب سين تڪرار، ڪشالي مؤن ڪم ٿيو.
ڪافي 1
پارؤن تان پِريَنِ، جيڏيون، اچن اُھي اولانڀا.
تيلھان ترسين تار ۾، جيلھان محبت ناھي من.
ڪيئن چانگار چِڙن جي، ڪوڙي پيڙءِ ڪن؟
سڪ سچي جن ساھ کي، سي تارؤن نا ترسن.
ڪين اسان کَـئُون اَنھنجون، ڳالھيون ٿيون وسرن.
آءُ اسانجي پار ڏي، ٻيون تان ڏيئي ٻَن.
عشق "سچو" جن آھيئي، سي تان روءِ رَسَن.
ڪافي 2
ڪاڪيون مون ڏي ڪالھ، دلبر لکيا دلاسا!
اِيندا اَڱڻ سي تانھنجي، جَن لءِ سِڪينءَ ٿي سال.
ھاريون! ھجر فراق جو، واريو ورق وصال.
سَرھو ٿيڙو ساھُ مون، لاٿؤن ڪُل ڪَشال.
ڪَرم ڪيائون پانھنجو، مُنھنجي ني ڇاھي مجال.
تِرُ نه ماندو تون ٿِئين، لَھندءِ "سَچو" سنڀال.
ڪافي 3
ديواني ھِن دل ڪَيَوَ، ڪو دوست دلاسو ڏيو!
تو ٻاجھَون سانول سائين، چئو ڪير ڪو پُڇندو ٻيو؟
توھون الاجي ڪيئن سائين، سو واعدو وسري ويو؟
گُھرجي سعيو تَنھن جو گھڻو، جو پيش اوھان جي پيو.
ڪنھن کي ڏيان ھِيءَ دانھڙي، ھَي بِرھ بيراڳي ڪيو.
ھَي ھَي نِي ھھڙو حالڙو، اَي يار تان تو ريءَ ٿيو.
ھِيءُ ساھ منھنجي سَرير مؤن، ھَي تان تنھنجي نازن نِيو.
نِجھري نِماڻيءَ جي اَچي، ھڪ ڏينھن پاءِ لالن لِيو.
ڪيو ڪالھ ھادي قول تو، مِڙني اڳيان مون سان اِھو.
ھوندس "سچو" توساڻ آءٌ، تو پِيرُ 'عبدالحق' چيو.
ڪافي 4
عشق اَکين نيئي لايو، مَستانن سان!
سِر مٿي مون سَرتيون، وِرھي مينھن وسايو.
البت وينديس اوڏنھن، پَلُ پاڙيچون نه پايو.
آءٌ ڪيئن ويھان ماٺ ڪري، سورن ھت سِجھايو.
جا سيبايَوَ سَرتيون، ڳالھ اُھائي ڳايو.
حاصل آہ حبيب جو، "سچوءَ" تي سڀ سايو.
ڪافي 5
مون کي مِھڻا ڏئي، مَرُ ڪا پارؤن پِرينءَ جي!
ھيءَ تا حبيبن ري، پيالا زھر ٿِي پئي.
ڏوڙو ڏک مون پرائيو، ھَي دوست جي وئي.
روز پرينءَ جي پار ڏي، مون کي نينھن ٿو نئي.
سارو ئي ڪم "سچو" ٿيو، پُٺيءَ دوست جي پئي.
ڪافي 6
پائي ڏوھ پنھنجي اندر ۾، آءٌ دوست تو در آئيان!
راتو ڏينھان پنھنجي روح ۾، تنھنجا سوين ڳڻ ڳائيان.
ڏٺ ڏوراپو ٻُڌي، آءٌ پلؤ توکي پائيان.
زاريون ضعيفيءَ مؤن ڪري، پرين توکي پرچايان.
جا تو پڻي پيزار جي، سا کھ لِڱن کي لائيان.
سڀ ڳالھ پنھنجي سِرَ جي، توکي "سچو" سمجھائيان.
ڪافي 7
وڃي شال ڏسان، پنھون، تنھنجو ڪيچ واليءَ وسايو!
اَديون اوٺارن کي، آيل، رتيءَ منجھ رسان.
ڪاڪيون ڪوھيارل کي، آيل، پُڄِي شال پسان.
وندر جي واٽن تي، آيل، گوڏن ڀر گسان.
ھاريون ھوتياڻن جي، آيل، ويڙھي منجھ وسان.
وڃي ڪيچ وڻن ۾، آيل، ھوتن ساڻ ھسان.
"سچو" سپرين سان، آيل، ڪنديس چاھ چَسان.
ڪافي 8
ٿيون ورڻ جون وايون، يار سانگيڙي جون!
ھٿ پانڌيءَ جي، پارؤن پرينءَ جي، اھي سي خبران آيون.
ڪُونجان ھزارين ڪيچ وڻن ڏھون، اسان ڏي يار اُڏايون.
اڱڻ اُھوئي اسان پرين جو، شل جدا نه ھونديون جايون.
ڪيئي ڪتابتان پنھنجي اَچڻ جون، مون ڏي سي ھوت ھلايون.
ناھن ڳالھيون ھي ڳَرھَڻ جھڙيون، "سچو" ري سوز سَلايون.
ڪافي 9
ھاڻي ڪنھن سان ڳَرھيان ڳالھ، ھاريون پنھنجي حال جي!
پرين نيندا پاڻ سان، ڀينر، پنھنجي ڀال.
ڪرڻ عرض عجيب کي، منھنجي ڇاھي مجال.
ڪندي پورھيو ڪيچ ۾، جي نين نماڻي نال.
ڪافي 10
منھنجي ساھ سڄڻ کي ساريو،
مون کي ڳالھ تنھين جي ڳاريو،
ھوءِ ھوءِ ھوءِ!
اَديون آرياڻن جي، وڃي توڏن تونگِ تنواريو.
مون من گڏي گوندرين، ڪيچي ڪيچ قراريو.
ھِھڙن ھوتاڻن کي، وريتيون نه وساريو.
جيءُ سَچوءَ جو سرتيون، سندن عشق اُجاريو.
ڪافي 11
ڇَپَر تان نه ڇڏيندين، ڀلوڙي، پنھل يار!
پاڻ سڃاڻي پانھنجو، گولي ساڻ گڏيندين.
اڱڻ آسروند جي، آرياڻي تو ايندين.
اھو اٿم آسرو، نال نماڻي نِيندين.
پکا پکن سامھون، اوري شال اَڏيندين.
سڪ ۽ سور "سچوءَ" کي، بلوچا، بخشيندين.
ڪافي 12
گھوريو ھي ته ڀنڀور، مون سڱ ٻاروچن سان!
مَرَڪُ تان معذورِ کي، سندو ھوتن ھور.
راتيان رئان وڏ ڦڙا، ڏينھن سارو ئي ڏور.
آھي آرياڻيءَ جو، ديوانيءَ کي دور.
سچو ڳالھ اُنھيءَ جي، شوق مچايو شور.
ڪافي 13
ديس اسان جڙي آيو،
ٻڙيون، ٻاروچو؛
مولىٰ سو آڻ ملايو!
اَچڻ ٻاروچي جي ڪل نه آن کي، تيلھان ٿيون ورھ وسايو.
ويڙھي اوھانجي وسي ٻاروچو، پري ڇو پنڌ پڇايو؟
اڱڻ اوھان جي آھي سدائين، گھوري تان پاڻ گھمايو.
آءٌ نماڻي عيبَن ھاڻِي، پاڻ پرينءَ پرچايو.
پنڌُ ويٺي يار "سچوءَ" جو، ڪيو سو ھوتَ سَجايو.
ڪافي 14
اَچن ٿا پرين اَچن ٿا،
سل ڪي ساٿي، اَچن ٿا؟
طرف اسان جي ھين تياري، پَھَ اڃا ڪي پَچن ٿا؟
اديون آتش عشق جا، من ۾ مچ مچن ٿا.
پَسڻَ ڪارڻ پرينءَ جي، نينھن وارا ھِت نَچَن ٿا.
"سچو" سُورھيه ڪيترا، رنگ انھيءَ ۾ رچن ٿا.
ڪافي 15
اھا ڳالھ سڄڻ تنھنجي، ڪنھن سان آءٌ تان ڪريان؟
اوھان ٻاجھون سپرين، ويٺي ھِت ڏکڙا ڏريان.
ھي سِرُ سارو ساھ سان، آڏو تنھنجي دوست ڌريان.
وِرھَ اوھان جي ھت وساريا، پاڄاڻن کي پنڌڙا پَريان.
دوست اوھان ريءَ ديس اُنھيءَ ۾، سورن جا ٿي سڏڪا ڀريان.
"سچو" چوي سپرين، تنھنجي صورت ريءَ ويٺي سور تريان.
ڪافي 16
منھنجو ھوت پنھونءَ سان، نينھڙو لڳو!
پَرو پِيڙم پاڻ مون، ڀينر ڙي منھنجو ڀول ڀڳو.
ٻيائيءَ جو بند پيو، ڪاڪِيون ٽوڙيو عشقَ ٽڳو.
مون کي اوڏنھن آئيو، سرتيون سندو وِرھ وڳو.
پرين "سچو" آھي پاڻ سان، جيئن سُئيءَ منجھ سَڳو.
اڳتي پڙهو »
ڪيٽيگريون:
سچ جا رسالا
Wednesday, 27 November 2013
سُر ڪارايل
داستان پهريون
1
"وَحۡدَهٗ" وائِي، چَڙَهندي چَيائِين؛
سو لُڙُ لَنگِھيائِين، جِتي پارَکَ پَکِيان.
2
ٻَگَھنِ سين ٻاڻُ هَڻِي، اُڏاڻو آڪاسِ؛
جِتي پِرِين سَنداسِ، سو سُر مَڻي هَنجَڙو.
اکڙيُون اوڙاهَ ۾، اُڀو تَڪي تارِ؛
پِٿُون جي پاتارِ، هَنجُ تنِين جو هيرَئُون.
4
وَڃِين نه پيهِي، پِٿُنِ لَءِ پاتارَ ۾؟
ڪنڌِيءَ ۾ ڪيهِي، هاجَ تُنهِنجِي هَنجَڙا.
5
ٿِيو حُضُورِي هاڻِ، سوجھا پِيَسِ سَرَ جي؛
کَنڊي لَڌِي کاڻِ، پَکِـيَڙي پاتارَ ۾.
6
اڇو پاڻِي لُڙُ ٿِيو، ڪالُورِيو ڪَنگَنِ؛
اِيندي لَڄَ مَرَنِ، تَنهِن سَرَ مٿي هَنجَڙا.
7
هَنجَنِ سين هيڪارَ، جي ڳَڻَ ڪري نِهارِئين؛
ٻَگَھنِ ساڻ ٻِيهارَ، ٻيلَھ نه ٻَڌِين ڪَڏهِين.
8
آءُ اُڏامِي هَنجَڙا! سَرَ ۾ سارِينَئِي؛
مَتان مارِينَئِي، پاڙِهيري پَھُ ڪَري.
9
ڪَؤنرَ پاڙُون پاتارَ ۾، ڀَؤنر ڀِري آڪاسِ؛
ٻِنين سَندي ڳالِھڙي، رازِقَ آندِي راسِ؛
تَنهِن عِشقَ کي شاباسِ، جَنهِن مُحبَتي ميڙِيا.
10
ڪَؤنر پاڙُون پاتارَ ۾، ڀَؤنرُ ڀِري ۾ سُڃَ؛
ٻِنِين سَندِي ڳالھڙِي، عِشق اِيُّ اُهڃَ؛
توءِ نه لَهينِ اُڃَ، جي پِيو پِيَنِ پاڻَ ۾.
11
جيهَرَ لوڪُ جَھپَ ڪري، اوهيرَ اُڏامَنِ؛
پِٿُون جي پاتارَ جا، چيتارِيو چُڻَنِ؛
ڪوهُ ڪَندا کي تَنِ، پاڙِهيڙِي پَہُ ڪَري؟
12
وِيا مورَ مَرِي، هَنجُ نه رَهِيو هيڪِڙو؛
وَطَنُ ٿِيو وَرِي، ڪُوڙَنِ ڪانِيَرَنِ جو.
داستان ٻيو
1
سو پَکِي سو پِڃِرو، سو سَرُ سوئِي هَنجُ؛
پيهِي جان پَرُوڙِيو، مون پانهِنجو مَنجُھ؛
ڏِيلَ جَنهِن جو ڏَنجُھ، سو مارِي ٿو مَنجِھ ڦِري.
2
سَنها ڀانءِ مَ سَپَ، وياءَ واسِينگَنِ جا؛
جَنِين جي جَھڙَپَ، هاٿِي هَنڌان ئِي نه چُري.
3
آسَڻَ جن اَريجَ ۾، اُوءِ ڪَڇَرَ وِهَ کَري؛
تِن جا مُنهَن مَلَڪَنِ جَهِڙا، ٽِڪو نان نه ٽَري؛
جي اُنهِين ساڻُ اَڙي، ته ڪانهي جاءِ جَرِيءَ جي.
4
آسَڻَ جن اَريجَ ۾، تن جي وِهُ جو وَرَنُ ٻِيو؛
تن جو ڪَنڊو ئِي ڪَمُ ڪَري، جي مَٿِسِ پيرُ پِيو؛
پُرِيَنِئان آهي پَڌِرو، تن نانگَنِ جو نِهو؛
ڪِلي ويلَ ڪِهو، جو سامُهون ٿِئي سَپَنِ کي؟
5
ڪَنهِن ڪَنهِن ڪاريءَ ذاتِ کي، مورَ به مَٽائِينِ؛
جي چَتُرا چَکِيا ڪَري، ته وَڳَ وَرائي ڏِينِ؛
ساٿَ سَمُورا نِينِ، جي مَٺين ڀانئي موٽِيا.
6
پَهرِين ڪاري نانگَ جِي، ڪو ڇِرڪِيَلُ ڇيڙَ ڪَري؛
هي هَڻي ڏَنگَ ڏَسائِيو، ته ويجھو تان نه وَري؛
جيڪي ٽَپِ مَري، جيڪي سِڪي صِحَتَ کي.
7
کَـپُرَ! گاروڙِيُنِ سين، وڏو وِڌُءِ ويرُ؛
نانگَ! نه ويندين نِڪِرِي، تو ڏَرِ مَٿي پيرُ؛
هِيُّ تنِين جو ڊيرُ، جن جُهوناڳَڙُھ جَلائِيو.
اڳتي پڙهو »
ڪيٽيگريون:
شاه جو رسالو
سُر پورب
داستان پهريون
1
ڪري، ڪانگَ! ڪُرنِشُون، پيرين پِرِينءَ پَئيجِ؛
آءٌ جو ڏِيَنئِي سَنِيهو، وِچ مَ وِساريجِ؛
اَللهَ لَڳِ، لَطِيفُ چئي، ڳُجھو ڳالِهائيجِ؛
چُئان تِئَن چئيجِ، ته کِنياتا! خوشِ هُئين.
آءُ اُڏامِي، ڪانگَڙا! پارانڀانِ پَچارِ؛
ويـهِي هِتِ وِصالَ جو، تان ڪو تِرُ تَنوارِ؛
جي ڏِسَڻَ ۾ ڏيسارِ، سي اُڏامِي آڻِ پِرِين.
3
پارانڀانِ پَچارِ، مٿي لامَ لَطِيفُ چئي؛
ڦيرِ مَ فَضِيلَتَ تُون، جا ڪُرَ اَوَان جِي ڪارِ؛
جي ڏِٺي ۾ ڏيٺارِ، سي اُڏامِي آڻِ پِرِين.
4
وَهِلو وَرُ، وَرِيا پِرِين، آءُ ڪانگا! لَنئُن لاتِ؛
وِيا جي قَلاتِ، سي اُڏامِي آڻِ پِرِين.
5
ڪانگَلَ! سي ئِي ڪوٺِ، پِرِين جي پَرڏيہِ وِيا؛
جنِين رِءَ جَهانَ ۾، اَکَڙِيُنِ اَروٺِ؛
اللهَ لَڳِ، لَطِيفُ چئي، ڪَجِ ڳاراچو ڳوٺِ؛
جي ڏَمِرِيا ڪَنهِن ڏوٺِ، سي اُڏامِي آڻِ پِرِين.
6
پِرِين جي پَرديسَ ۾، تِنِ جي ڪانگا! ڪَجِ خَبَرَ؛
ته سَڀِ مَڙهايان سونَ سين، پکِي! تُنهِنجا پَرَ؛
گُھمِي مَٿان گَھرَ، ڏِجِ پارانڀا پِرِينءَ کي.
7
ڪڍِي، ڪانگا! تو ڏِيان، هِنئون ساڻُ هَٿَنِ؛
وَڃي کاءُ وِلاتَ ۾، اڳيان عَجِيبَنِ؛
پِرين مانَ چَوَنِ، ته هِئَن قُرِبانُ ڪيرُ ٿِئي!
8
ڪانگَلَ قَرِيبَنِ جا! اچِي وائِيءَ وَڻُ؛
تو ۾ بُوءِ بَهارَ جِي، مُشڪَ کَـٿورِيءَ مَڻُ؛
اچِي عَجيبَنِ جو، اورانگِھجِ اَڱَڻُ؛
تو کي پَسِي تَڻُ، سُورَنِئان صافُ ٿِئي.
9
آندِيوُن ڪانگَ قَرِيبَ جُون، اَڄُ واڌايُون واهَ؛
مَنَ مُرادُون پُنِيُون، ٿِيون سَرَهائِيُون ساهَ؛
آندا پِرِين اللهَ، سَڏَ مُنهِنجا سابِ پِيا.
10
ڪانگَلَ! تُنهِنجِي ڇانگَ، جَڏو جِيُ جِياريو؛
مٿان لامُنِ لَتَ ڏِيو، ٻولِئين سِرِ ٻيلانگَ؛
اُڏِرُ مٿان ڦانگَ، ته گَھرِ آوَنِ سُپِرِين.
11
ڪانگَلَ! نيئِي ڪانگِ، مُنهِنجِي ڏي مَحِبُوبَ کي؛
"لالَنَ! لايَـئِي ڏِينهَڙا، ڪَنهِن سِٽاڻي سانگِ؛
اَوان رِءَ اَڙانگِ، ويٺِي وِرِهَ وَسائِيان."
12
رِءَ پِرِيان پَرديسَ ۾، وِرِهَ وَڌِي ڪِي وَسَ؛
اَکِـيُون پارِ پِرِيُنِ جي، ٿِيوُن گامَ نِهارينِ گَسَ؛
ڏِيندا پانڌِي ڏَسَ، کِينءَ جُون آڻي خَبَرُون.
13
زاغَ! تُنهِنجِي ذاتِ جو، ٿورو مَٿي مُون؛
اُڏامِجِ، عَبۡدُاللَّطِيفُ چئي، صُبحَ سيڻَنِ ڏُون؛
ڪَجِ وينَتِـيُون وِتَرِيُون، ٻاجھائِجِ ٻَهُون؛
ته "لالَنَ! ڪونَ لَـهُون، جِھو تو جَهانَ ۾."
14
قَرِيبَنِ جو ڪانگڙو، مٿي ٽارَ ٽِلي؛
کَـڻِيو کِنياتو خَبَرُون، کِيرُون ڏِيو کِلي؛
لائِي جَنهِن لالَنَ سان، مُنهِنجي باتِ بِلي؛
سو وَرُ چَشِمَنِ سان چَلي، جو دَرِبارِي دوسَ جو.
داستان ٻيو
1
تَن اَکِيُنِ اُتان سُکَ، کِلندي کَڻَنِ جي؛
پِرِيُنِ پاٻوهَڻَ سان، ڏُورِ ڪَيا سَڀِ ڏُکَ؛
ماڙُهنِ ليکي بُکَ، سامِي سُورَ سَنَا ڪيا.
2
سامي چائِيـين، سُکُ طَلبِئين، سِکِـئين نه، سامِي!
اَڃا اورِئين پَنڌَ ۾، ويٺين وِسامِي؛
گُـرَ کي تُون نه گَڏِئين، چائِيـين اِنعامِي؛
دائِمُ مُدامِي، پورو رَهِجِ پِرِينءَ سين.
3
پُورَبِيا پُوري وِيا، آسَڻَ آڌِيءَ راتِ؛
سُيَمِ نه سَنياسِيُنِ جُون، پَچارُون پِرڀاتِ؛
ڪا جا جوڳِيءَ ذاتِ، مِٽَ نه معذُورَنِ جا.
4
مٿي راهَ رَوان ٿِيا، پُورَبِ پُورِيائُون؛
هي گَھرُ گھورِيائُون، آڳانڍِيائُون اڳِيان.
5
پُورَب پُورَب تَبِ ڪَرُون، جَب هِنئَڙي آوَنِ پُورَ؛
سِڪَندي کي سَڄَڻين، نِڪُون لايُون نُورَ؛
مارِيَسِ تَنهِن سُورَ، جِئَن ساڄَنُ سُڄي، نه مِلي.
اڳتي پڙهو »
ڪيٽيگريون:
شاه جو رسالو
Tuesday, 26 November 2013
سُر ڪاپائتي
داستان پهريون
1
توڻي تُون ڪاتارِ، جِمَ هيڪِلِي ڀيرِئين؛
ڏِٺِي ڪا ڏُئارِ، صَرافَ اِنَهِين سُٽَ ۾.
2
جان ڪَتِين تان ڪِتُ، هِيءَ هَڏِ وِهاڻِي؛
ڪاپائِتِي سَڀَڪا، ڪِتي سيباڻِي؛
ڄاتو جِن ڄاتِي، تِنِ هَٿان پَهِي نه ڇَڏِي.
هيءَ هَڏِ وِهاڻي، جان ڪَتين تان ڪِتُ؛
ڪو پنَهِنجي عِيدَ کي، ڀيري ڪَجِ ڀَرَتُ؛
مَتان روئِين رَتُ، صُباحَ وِچَ سَرتِيين.
4
ڪَتَڻَ جي ڪانه ڪَرِين، سُتي ساهيِن هَڏُ؛
صُباحَ ايندَءِ اوچِتو، عيدَ اُگھاڙَنِ گَڏُ؛
جِتِ سَرتِيون ڪَندَءِ سَڏَ، اُتِ سِڪَندِينءَ سينگارَ کي.
5
اَڄُ پڻ اُجَھڻَ کي مَرِين، نَڪِي ڪِتُءِ ڪالَ؛
ڀوري! توسين ڀالَ، ڪانڌُ ڪَرِيندو ڪيترا؟
6
اَڄُ پڻ اُجَھڻَ کي مَرِين، نَڪِي ڪِتُءِ ڪالَ؛
مونا اُٺجِي اُکَڙِيا، اَرٽَ ڍَرڪِي مالَ؛
هَيءِ! تنِين جي حالَ، جن ڪاپي منجھان ڪِينَ ڪَيو.
7
سي تو ويهي وِڃائِيا، جي ڪَتَڻَ سندا ڏينهَن؛
اَرِٽَ اوڏِي نه ٿِئين، ڀورِي! ڀوري سِيئَن؛
ڪَنڌُ کَـڻندِينءَ ڪِيئَن، اَڱڻِ عجِيبَنِ جي؟
8
سونَ سارِيڪا هَٿَڙا، ڪوهُ نه ڪَتِين رَڏِ؟
ويهِي ڪُنڊَ، ڪاپو ڪَرِ، گُھتُون گوهِيُون ڇَڏِ؛
ته صَرافاڻي سَڏِ، مَرَڪِيو هُوندَ مَٽائِيين.
9
ڀَڳو ئِي ڀيرِ، جانسين رَتو راسِ ٿِئي؛
بُرِيءَ بيڪارِيءَ سين، هارِي! پاڻُ مَ هيرِ؛
ڪِتُ ڪَتِينديُون ڪيرِ، نَئين سين نه ڄاڻِجي؟
10
ڀيرِئين ۽ ڀانـئِيين، اِئَن وِڏُوڻو ڪانڌُ؛
ويٺِي اورِ اَرَٽَ سين، ڳِچيءَ پايو پاندُ؛
ته تُنهِنجو ئي وِڻواندُ، ڪِتو وِتو نه ٿِئي.
11
چائُتِ پائي چِتَ ۾، سَنهو ڪَتيو جَنِ؛
تِنِ جو صَرافَنِ، دُڪو داخِلِ نه ڪَيو.
12
مُحَبَتَ پائي مَنَ ۾، رَنڍا روڙِيا جَنِ؛
تِنِ جو صَرافَنِ، اَڻَ تورِيو ئِي اَگھائِيو.
13
ڪو جو وَهُ ڪاپائِتِيَنِ، ڪنبَن ۽ ڪَتَنِ؛
ڪارَڻِ سُودَ سَوارِيُون، آتَڻَ مَنجھ اَچَنِ؛
اُنِ جِيءَ سُونهَنَ، سَيَّدُ چئي، صَراف ئي سِڪَنِ؛
اَگِھيا سُٽَ سَندَنِ، پائي ترازِيءَ نه تورِيا.
14
سُٽُ اُنيِن جو سَڦرو، جي پَرِ ۾ پِڃائِينِ؛
آوازُ اَرَٽَ جو، ساهَ نه سُڻائِينِ؛
لِڪايو، لَطِيفُ چئي، ڪَنبِيو ڪَتائِينِ؛
جي ماڻِڪَ موٽائِينِ، توءِ مُلُھ مَهانگو اُنِ جو.
15
ڪي اوبِينِ عَرَبَ ۾، ڪي ڪابُلَ مَنجِھ ڪِتَنِ؛
سُٽُ اُنِ جو سَڦَرو، مَٽِيو ماڻِڪَنِ؛
قادرَ ڪِيمَ ڪَڍَنِ، ٿيلهي ٿُلهي وارِيُون.
16
ڀيرِئين، ۽ ڀانـئِيـين، ڀانـئِڻُ ڀَڃي ڇَڏِ؛
ڪِتو وِتو پورِهيو، هوڏَ وِجَھنديَءِ هَڏِ؛
هِتي ڏيڍو مَٽِجِ ڏَڏِ! جتي ڏَڪَنِ ڏَهَسئي وارِيُون.
17
اولياڻِيانِ اَرَٽَ، ڪيڏانهن ڪَتَڻَ واريون؟
پَهيُون مٿي پَٽَ، لُڙِجَنِ لاکِيڙَنِ جُون.
18
ڪَتي ڪَتي ڪالَھ، اَڄُ نه آتَڻِ آئِيُون؛
اَرَٽُ اُکلي مالَھ، پُوري ويئِيون نِجُھرا.
19
نه سي وَؤڻَ وَڻَنِ ۾، نه سي ڪاتارِيُون؛
پَسِيو بازارِيُون، هِنئَڙو مون لُوڻُ ٿِئي.
20
تاڃِي توريائُون، عَيبَ نِڪتا اَڳِيان؛
ڪوٺي ڪاپائِتِيُنِ کي، پَرِ ۾ پُڇِيائُون؛
اَگَلَڙي آءٌ، مُون کان ڀِڙا ڀَڳا نه ٿِيا.
وائي
ڪا هِنئين سين لاءِ ڀوري! ڪا هِنئين سين لاءِ.
تُنبائي تاڪِيدَ سين، جِنِ پِڃايو پاءُ؛
لَسي تَندُ، لَطِيفُ چئي، هَلي تِنِ هَٿاءُ؛
پَهيُون تُنهِنجُون جِھرِڪَنِ جھورِيُون، ٻِيُون اُڏايُون واءَ؛
اَرَٽَ پاسي اوجِھرِين، توکي سُمَهَڻَ آيو ساءُ؛
آڌيءَ، عَبۡدُاللَّطِيفُ چئي، رِوئِي رِيجھائِجِ راءُ.
اڳتي پڙهو »
ڪيٽيگريون:
شاه جو رسالو
سسئي داستان ستون
داستان ستون
1
توڙي ماڙِ نه مُون، سُڻ منھنجا سُپرم؛
مون کي گُھرجين تون، لوڪُ رُٺو ئِي گھوريو.
2
عُمر اجائِي گذري، وھِي آيَم ھِيءَ؛
آءُ سَٻاجھا سُپرين، پَروَرَ ڪارڻ پِي؛
جِيئڻُ ڪونھي جِي، ڪا وَرَ ويچاريءَ وَرِ ڪيو.
عُمر اَجائِي گُذري، اَڇا ٿيا اِظھار؛
زاريون ڪَيو سُپرم، رُئان زارو زار؛
مَٿِم آھي مَيارَ، ھوتَنِ حَرَف نه ھيڪڙو.
4
عُمر اَجائِي گُذري، ڪارن مَٽيو رنگُ؛
مون نھارِڻُ نه ٿئي، سانوَلَ سارو سَنگُ؛
ھِن نِماڻِيءَ جو نَنگُ، آھِ اُوھان تي سُپرين.
5
عمراَجائي گذري، ڪَئِي جوڀَنَ جاڙَ؛
بالا ھِنِ بِلورَ جا، چَئنِي طرفين چاڙَ؛
ٻاروچَل جي ٻاڙَ، مون کي روھين روليو.
6
عمر اَجائِي گُذري، ھوتَ نه گَڏيَس آن؛
اَھڙي ئِي احوال جي، ووءِ ووءِ آھي مان؛
ٿئي نه ميلو جان، تان ساھُ نه وڃي سَرَتيون.
7
عمر اَجائي گذري، ھھڙو ٿِيَڙُم حالُ؛
ڪَنھن سُڻايان سرتيون، اندر جو اَحوالُ؛
آرياڻِي الحالُ، ڪندو غور غريبِ جو.
8
مَٿي راھَ رَنجُور، ويچاري واڪا ڪَري؛
سِگھِي ويندي نِڪري، ھوتِياڻين حضور؛
موٽي ھَڏِ نه مُور، پَسَڻ ريءَ پِرينءَ جي.
9
جان مون مِلان ھوتَ، تيسين تائين نه مَران؛
مادر تائين موتَ، اِھو اَٿمَ آسرو.
10
وندر جي وڻَن ۾، ڪَري واڪا ويچاري؛
جا مَحبوبن مارِي، تَنھِنجو موٽَڻ مَسَ ٿئي.
11
وندر جي ئِي وڻَن ۾، زور ڪَري زاري؛
ڇڏي ويا ڇَپَرين، ڌوٻِڻ ھيءَ ڌاري؛
ھِڪ واچوڙا واٽَ تي، ٻي وسي ٿِي واري؛
بِرھُ آھي باري، ھَي ھَي ھوتياڻِنِ جو.
12
وندر جي ئي وڻن ۾، زور ڪَري زاريُون؛
نِيلا نيرَ اکين مان، ھاڙھي ويس ھاريُون؛
اديون آريءَ ڄام جا، ويا روڏا رئاريون؛
ھِنَ مُئِيءَ کي ماريون، ھوت وڃن ٿا نِڪريا.
13
وڃِي ڪيچ وڻن ۾، ٿئين ڪوھيارَل قَرارِ؛
يا کڻِي مُئيءَ کي مارِ، يا پِرين ني تون پاڻ سان.
14
وڃِي ڪيچ وڻَن ۾، ٿِئين سانوَل سُک؛
ھِيءَ ڏکوئي ڏک، وجھِي گوندر ۾ وَئين.
15
وڃِي ڪيچ وڻن ۾، تون خاصا ٿِئين خوشحالُ؛
ھِتِ ھِيءُ نِماڻيءَ حالُ، مانَ وَري ڪو وَڙُ ڪَرين.
16
وڃِي ڪيچَ وڻن ۾، ڪامل ٿِئين قَرارِ؛
ويچارِي مَ وسار، جا اَجھي آھي اَنھِنجي.
17
وڃي ڪيچ وڻن ۾، ٿِئين جانب جاءِ؛
ھُو جي اوري ڪيچَ کَـئُون، سي مون لَڪَ لنگھاءِ؛
پنھنجو پاڻ پساءِ، نا ته ٿي دوست دمُ ڏيان.
18
ڪاڪيون ڪيچ وڻن مَئُون، ھِيرَ اچي جا ھِي؛
پاڙيچون! سا پِي، ھِنَ مونکي اَڄ ملائيو.
19
ڪاڪيون ڪيچ وَڻن ڏنھُن، ھي جو واءُ وريو؛
سندو ساھَ سَريو، مطلب سارو مَنَ جو.
20
ڪاڪيون ڪيچ وڻن ڏنھُن، وري واءُ وريوم؛
سارو ڪاڄُ سَريوم، ڄڻ ھاڻي گڏيَس ھوت کي.
21
ھو جا ڪيچ وڻن کي، وڃي لڳي واءِ؛
سا وري شھر ڀنڀور ۾، اچي سرد ھواءِ؛
جانب تنھين جاءِ، سا جيءَ اُنھيءَ سان ھلي.
22
ھو جو ڪيچَ وڻن مَئُون، اَچِي واءُ ورِي؛
سو مونکي محبوبن جِي، ڏئي خبر کَرِي؛
وڃان تا مَ مَرِي، جان ٻاروچي مُنھُن ڏسان.
23
ھو جو ڪيچ وڻن مَئُون، وَريو اَچِي واءُ؛
ماريون تَنھن مٿاءُ، ھِيءُ سِرُ ڪيان صدقي.
24
ھو جو ڪيچ وَڻَن مَئُون، واءُ ته آڻي واسُ؛
ھِيءُ سِرُ سارو ساسُ، ڪوڙين قرباني ڪَريان.
25
ھُو جا ڪيچ وڻن مَئُون، ھاريون اَچي ھيرَ؛
ٿئي صحت مَنجھ سَريرَ، ڏور وڃن مون ڏکَڙا.
26
ھو جا ڪيچ وڻن مَئُون، ھاريون ھِير اَچي؛
تَنھِن سان مَنُ مَچي، محبت ۾ محبوب جي.
27
ھو جا ڪيچ وَڻن مَئُون، اَچي ھِيرَ ھَلِي؛
سا ڀينر آھي ڀَلِي، جنھن سان ساھُ سُڌير ٿئي.
28
ھو جا ڪيچ وڻن مَئُون، ٿي ھِير اَچي ھاڻي؛
تَنھِن آرياڻي آڻي، ڄَڻُ مون سان اَڄ ملائيو.
29
ھو جا ڪيچ وڻن مَئُون، اَچي ھِيرَ ھلِي؛
تَنھِن ساري ڳالھ سَلِي، پِريان سندي پارَ جي.
30
ھو جا ڪيچ وڻن مَئُون، لڳي تيز تَنوارَ؛
سندي پِريان پارَ، تَنھن ڏنا دلاسا دل کي.
ڪافي 1
نِينھَن نِھوڙي آھيان، ھاڻي جيڏيون ڪاڏي وڃان!
پنڌ پري ٿيو پِرينءَ جو، عشق اُلارو اڃان.
ڪَتڻ وٽڻ نه ٿئي، چرخو ڦيرائي ڀڃان.
پِريَن نايُون پَٽ ۾، عشق سنديون سي ڄڃان.
موٽڻ واري ڪڏھين، "سچو" نه مَصلحت مَڃان.
ڪافي 2
ھئان ٻاروچي نال، وو نال، پَلڪُ نه پري پِرينءَ کَـئُون!
وَرھيه وِيَڙم گذري، ھَي ھَي ھھڙي حال، وو حال.
ساڄنَ تنھنجي سوز جي، ڪريان ڪنھن سان ڳالھ، وو ڳالھ.
ٿي گذاريان ڏينھڙا، تنھنجي خاص خيال، وو خيال.
پُٺيءَ لڳل پانھنجي، پنھون سائي پال، وو پال.
ساھ "سچوءَ" جو صدقي، آھي اُتون آل، وو آل.
ڪافي 3
گوليءَ جي گفتار، ٻُڌيَوَ ٻاروچَن ۾ ڪا!
کُتا ڪانَ قريب جا، ھِنيَڙي منجھ ھزار.
آءٌ پيادي نا پُڄان، سارو ساٿ سُوار.
اُنھن ڪارڻ آئيو، رئڻ زارو زار.
لڌم پير پنھونءَ جو، منجھئُون گرد غبار.
اچي شال ڀنڀور ۾، ٻاروچو ٻيھار.
پاڻؤن ٻانھي پانھنجي، دوست نه ڪجو ڌار.
ڪَن "سچوءَ" ڏي سچَ جي، مَنجَھئُون، نِينھَن نھار.
ڪافي 4
يار لڳي آءٌ ھَلندي توسان، وو،
رھنديس ڪِيئن ڀنڀور ۾.
پاءِ رڪاب پرينءَ جي، ھَي ھَي ھاريون ھوسان.
پائي مَنڊڙا پورَ مَئُون، راھن تي روسان.
اَوھان ٻاجھون سپرين، ڇاھي مُنھنجو لوءِ سان.
سورن سھرا سِرَ تي، پارئون تنھنجي پوسان.
"سچو" ساعَتَ نه رھي، دم ٻَاجھون دوسان.
ڪافي 5
گولَن جي آءٌ گولي، ٻاروچاڻي ذات جي!
سمجھي سگھان ڪينڪي، ٻاروچي جي ٻولِي.
عبث آءٌ ڀي ناھيان، ڳالھ ڪَيَس ڪنھن ڳولي.
ڪري ڪوھيارل ويو، ھِنيَڙي اندر ھولي.
روئي اُنھن واسطي، چِڪَ ڪيم ھيءَ چولي.
"سچو" صدقي تَن تَـئُون، جِندُ جَنھِين ھِت گھولي.
ڪافي 6
اڙي اَلو اَلو، منھنجي يار سَڄَڻ جو، ساٿ سلامت آئيو!
اَڄُ سي اڱڻ آئِيا، مون جن لءِ وِرھ وسايو.
اُھي گَڏ مسافر ھِنِ گڏيا، مون جن لءِ پَنڌِ پُڇايو.
ڏيئي دلاسا دل کي، تن ريھي روح رچايو.
حال ڀائي اَچي سي ٿيا، جن تان چيٽڪ لايو.
وريتيون وصالَ جو، ھاڻ واليءَ ورق ورايو.
"سچوءَ" کي ڙي سرتيون، اھو مولىٰ مُحِب مِلايو.
ڪافي 7
سنديوَ سار سنڀال، يار مون کي آھي، منھنجا ميان!
مون ھُون ڏورڻ نه ٿيا، الا، آھن ڪاف ڪَشال.
اَوھان ٻاجھون سُپرين، جيڻ منجھ جنجال.
ڪريو فنا فراق کي، وجھان واجھ وصال.
ٻاجھ ٻاروچا تو پوي، ھھڙا ٿيڙم حال.
راتو ڏينھان روح ۾، جَکان لاءِ جمال.
سِڪ "سچوءَ" کي سُپرين، آھي جِي ۾ تنھنجي جال.
ڪافي 8
تون آءُ ڙي قاصد آءُ، ميان،
ڪا خبر ڏيھؤن کِيئن جي!
پرين سندي پار جو، ڪو لھي اَڄ سماءُ، ميان.
منھنجو ٿئي ھِت ڪينڪي، ٻاجھؤن ھوت ھلاءُ، ميان.
ملڻ ٻاجھون دوست جي، ڪندو ورھ وڌاءُ، ميان.
"سچو" سمجھين ڪينڪي، اھو اَٿئي ڪو لقاءُ، ميان.
ڪافي 9
آءٌ تان صدقي اُن تئُون، جي آيا پُنھل جي پار!
مُڪم نياپا نينھن جا، ھوتن ڏنھن ھزارَ.
محبت محبوبن جِي ڪئي، هِنيَڙي ۾ ھُشڪار.
وڃي ڏسنديس اکڙين سان، وڻ سندا وڻڪار.
سِڪ "سچوءَ" کي سرتيون، ڪيا اندر ۾ الغار.
ڪافي 10
اوڏانھن آئين ڪانگل اَدا، لنؤ تون چَڱي اَڄ لات ڪا،
ڪِي ھُت ھئي محبوبن کي، مشتاق جي مصلحات ڪا؟
ھيڏي اَچڻ جي ڪا ھُين، ڏي تون مون کي تسلات ڪا،
مون ھن نماڻيءَ وٽ اُتي، رھندا اَچي ھِت رات ڪا؟
ٻي تان ھوندي ھيڻي ادا، ظاھر نه جھڙيم ذات ڪا،
پيغام مون ڏنھن پرت جا، ساٿي آندوَ سوغات ڪا!
شب روز عاشق رئڻ ۾، ڄاڻن نه ھَڏ ٻي بات ڪا،
جاني جدائيءَ جيھڙي، آھي نه ٻي آفات ڪا!
ھيڪند ھئڻ جي ھوت سان، سائين ڪندم ساعات ڪا،
دلبر ٻاجھون ھڪدم "سچو"، بيھي اُھا برسات ڪا؟
ڪافي 11
عشق اَول آزمائي، ڪاڪيون ڪيچن جو ميان!
سِر تي سھج، وو، سور سٽاڻا، ٻاروچو ٻولائي.
صحيح ملندم ھوت حقاني، رانولُ مون رولائي.
عاشق صادق سڻ "سچيڏنا"، ڀول نه ڪنھن ڀولائي.
ڪافي 12
سانول، سوين ڳُڻَ تنھنجا ٿي ساريان!
ھُيا منھنجي ھِنيَڙي اندر، سي تان ڪيئن وساريان.
واٽان اچڻ جون، وو، تانھنجون ويٺي سي نت نھاريان.
اوھان ٻاجھون سُپرين، گوندر ڏينھن گذاريان.
جھُري جھوريءَ ۾ پيو، ھِنيَڙو ني ھاڪاريان.
"سچو" سگ در تنھنجي جو، تنھنجي ڪڍَ قطاريان.
ڪافي 13
ڪنھن کي ھي حال چوان اَديون ڙي، واءِ ويلا جو!
ڏيرن ڏيئي ڇڏيا، موٽي سور نوان، ھي حال چوان!
مھڻا محبوبن، ڏنا پاڻ اوھان، ھي حال چوان!
"سچو" سِرواڻن کي، وڃي پيرين پوان، ھي حال چوان!
ڪافي 14
عشق تنھنجي ماري آھيان، آءُ اَچي ڏي دوست دلاسو دل کي!
سگھ نه ساريان پنڌ ڪرڻ جي، ڀلو ميان، ڪيچ وڻن ڏي ڪيئن ڪاھيان!
آءٌ تان ٻانھي تون تان سائين، سَڱ نه ٻيو ڪو ساھيان!
ڪم اچي جي ھي سر تنھنجي، ميان، تان ڀي نابِر ناھيان!
آءٌ اَڻ سونھين سونھين ناھيان، ڪاڏي ڪرھَل ڪاھيان!
ھوت ڪرين ٿو ھھڙيون، ميان، اَسَر ھَڏ نه لاھيان!
اڱڻ آءُ تون يار پيارا، سڀ ڀلايون ٿي ڀانيان!
ورھ اوھان جي ڪيئي ولوٽيا، "سچو" چوي آءٌ ڇاھيان!
ڪافي 15
دل ناھي سا منھنجي وس، ڙي جيڏيون، ڪيئن ڪريان!
انھن اَکڙين کي، ناھي ڏسڻ کَـئُون بس،
ڙي جيڏيون، ڪيئن ڪريان!
اصل لاڪون آھيان، پاڙيچون پروس،
ڙي جيڏيون، ڪيئن ڪريان!
ڪاڪيون آھي نه عام سان، روح ھنھنجڙو رس،
ڙي جيڏيون، ڪيئن ڪريان!
ٻاجھون ويڙھي دوست جي، ٻي ڳالھ نه لڳي ڪس،
ڙي جيڏيون، ڪيئن ڪريان،
ساھ "سچوءَ" جو سرتيون، دوست وٺي ڪيو وس،
ڙي جيڏيون، ڪيئن ڪريان!
اڳتي پڙهو »
ڪيٽيگريون:
سچ جا رسالا
Subscribe to:
Posts (Atom)


رشيد سمون جنهن جو تعارف هوئن ته سنڌ سلامت آهي پر سنڌي بلاگنگ جي دنيا ۾ نوان ٽيمپليٽ متعارف ڪرائي اهي سنڌين ۾ ورهائي سنڌي ٻولي جي ڪمپيوٽنگ جي دنيا ۾ اڳڀرائي ۽ سهڻي ڏيک ڏيڻ لاءِ ڪوشان ڪرڻ به سندس ئي ڪم آهي